Caroline

Jongerenwerker, regeltante, zorgzaam, optimistisch, creatief en kan altijd wel een reden bedenken om taart te eten.  

Ik ben opgegroeid in een klein dorp, in mijn klas zaten maar 5 meisjes en dus waren we allemaal vriendinnen met elkaar. De overstap naar de middelbare school vond ik niet heel spannend, want ik ging er samen met een vriendin naar toe. Natuurlijk moest ik wennen aan alle nieuwe schoolvakken en het reizen naar een stad, maar ik had het best naar mijn zin en maakte nieuwe vriendinnen. Tijdens dat jaar maakte mijn ouders de keus om in de volgende zomer te verhuizen naar een dorp in een andere provincie. Het was te ver weg om op dezelfde middelbare school te blijven zitten, dus ik zou naar een nieuwe middelbare school gaan.

Wat was ik zenuwachtig voor die eerste week zeg! Ik vond het heel spannend om in een nieuwe klas te komen waar de meesten elkaar waarschijnlijk allang zouden kennen. Ik had een meisje uit hetzelfde dorp gebeld of ze het goed zou vinden om samen naar school te fietsen, en gelukkig vond ze dat goed. Zo kwam ik de eerste dag dus niet helemaal alleen op school, maar nog steeds kende ik dus bijna niemand. De eerste maanden merkte ik dat mijn klasgenoten mij nog wel als nieuweling zagen. Ik praatte wel met hen, maar vond het lastig om echt vriendschappen te sluiten. Thuis besteedde ik veel tijd aan mijn huiswerk en chatte ik nog wel met vriendinnen van mijn vorige school. Ik haalde goede cijfers, waardoor een aantal mensen uit mijn klas me soms grappend ‘Carotiene’ noemde, ik glimlachte maar vond dat eigenlijk echt niet leuk. Er zijn een aantal dagen geweest waarop ik echt totaal geen zin had om naar school te gaan, ik voelde me gewoon heel onzeker in die klas en wilde graag aardig gevonden worden.

Ondanks die onzekerheid probeerde ik altijd positief te blijven, en wist ik eigenlijk wel dat het soms een tijdje duurt voordat je iemand goed kent en echt vrienden bent. Aan het eind van het jaar had ik een aantal vriendinnen die naar dezelfde klas zouden gaan, met hen heb ik nog een hele leuke tijd gehad op mijn middelbare school en met een paar heb ik zelfs nog steeds contact. Meiden die mij accepteerden zoals ik ben. Ik leerde dat ik mezelf niet hoef aan te passen om nieuwe vriendinnen te maken, maar dat ik goed ben zoals ik ben.

In die tijd dat ik me onzeker voelde begreep mijn moeder me vaak niet helemaal, en vriendinnen van vroeger konden me er ook niet altijd mee helpen. Ik had het fijn gevonden als ik met iemand over deze dingen kon praten en om tips kon vragen, daarom wil ik jou nu graag helpen met de dingen waar je mee zit. Mijn belangrijkste tip zal altijd zijn; blijf jezelf! Je bent mooi en goed zoals je bent!

Edith

Jongerenwerker, creatief, muzikaal, enthousiast en ik hou van Utrecht!

Hey jij daar,
Mijn naam is Edith en ik ben 27 jaar. Ik hou van het wonen in het mooie Utrecht! Op dit moment werk ik met jongeren wat ik leuk en uitdagend vind. Ik ben iemand die heel veel dingen leuk vind en zich niet kan vervelen. In mijn vrije tijd hou ik ervan om te tekenen, te schilderen, te lezen, muziek te maken, een spelletje te spelen of een leuke stad te bezoeken.

Lange tijd ben ik op zoek geweest naar mezelf. Wie ben ik? Wat kan ik? Een zoektocht naar mezelf dus. Dit vond ik best pittig, omdat je veel keuzes moet maken als je ouder wordt. Ik ben dankbaar dat er zoveel mogelijk is in Nederland, maar hierdoor krijg ik juist keuzestress…
Zo wilde ik graag een creatieve opleiding doen. Mijn ouders hadden al snel gezegd dat dit geen optie was, vanwege de kleine kans op een baan zodra ik afgestudeerd zou zijn. Het voelde alsof ik zelf geen keuze mocht en kon maken. Mijn ouders wilden het beste voor mij. Ik had graag meer zelf willen kiezen of juist met mijn ouders willen praten en sparren tijdens het proces waarin ik een keuze wilde maken voor iets.

Soms kunnen je ouders of vrienden ook van je verwachten dat je een bepaald schoolniveau of een bepaalde studie gaat doen of zelfs een hobby kiest die zij leuk vinden. Ik heb soms het idee gehad dat anderen bepaalden wat ik ging doen. Dit kwam ook omdat ik helemaal niet wist wát ik kon en wilde doen.
Best lastig he? Op dit moment ben ik blij met wat ik mag doen en weet ik wat ik kan. Ook weet ik dat ik het altijd moeilijk zal vinden om keuzes te maken. Eigenlijk ben ik dan bang om het verkeerde te kiezen.

Ik ben en blijf iemand die snel geïnteresseerd is in van alles en hiervan snel enthousiast kan worden. Zo weet ik ook dat ik mijn baan nu leuk en interessant vind, maar dat ik gerust ook over een tijdje een andere baan misschien leuker vind en beter vind passen.

Nu probeer ik altijd weer met mijn hart en daarna met mijn hoofd te kiezen! Ik probeer vaker naar mijn hart en gevoel te luisteren om zo te blijven ontdekken wie ik ben en wat ik kan.

Yvet

Creatief, wereldverbeteraar, eerlijk en openhartig, groot voorstander van zoveel mogelijk dansen.

Hey, hoe gaat het met je?
Het is een simpele vraag, maar ik had hem veel vaker willen horen toen ik jong was. Dat er iemand was die echt wilde luisteren naar wat er in mijn hoofd omging. Als tiener voelde ik me best vaak alleen en ongezien. Op school had ik vaak het idee onzichtbaar te zijn. De middelbare school vond ik zwaar en ik ging er altijd met tegenzin naartoe.

Het is niet alsof ik leren stom vond, maar de manier waarop mensen met elkaar omgingen voelde helemaal niet goed. Leerlingen om mij heen waren vaak zo gemeen naar elkaar toe. Ik kreeg vaak te horen dat ik lelijk en dom was. Door deze ongemakkelijkheid kroop ik in mijn schulp. Sommige mensen worden als ze niet op waarde worden geschat heel erg brutaal, maar bij mij gebeurde het tegenovergestelde. Ik dacht: “Ok, als jullie mij niet kunnen zien voor wie ik ben, dan heb ik ook overal schijt aan”. Ik ben toen eigenlijk gestopt met mijn best doen. Er werden beslissingen genomen over mijn toekomst terwijl niemand echt wist wie ik was en niemand ooit de tijd had genomen met mij persoonlijk te praten.

Achteraf gezien besef ik mij nu dat ik als tiener eigenlijk depressief was, maar daar werd nooit over gesproken – thuis niet en op school niet. Ik had altijd het idee er niet bij te horen, zelfs al had ik een groepje vrienden waar ik wel mee optrok. Ik wist wel dat ik niet goed in mijn vel zat en hoopte altijd dat ik in de toekomst mij ergens beter op mijn plek zou voelen. Die ongemakkelijkheid zie ik best vaak terug bij jonge mensen en dan wil ik daar heel graag met ze over praten. Je bent echt niet de enige! En dat ongemakkelijke gevoel hoeft zeker niet altijd zo te blijven.

De middelbare school kan soms als een enorm onveilige en oncomfortabele plek voelen. Als we ons niet veilig voelen worden we vaak gedwongen om ons stoerder en sterker voor te doen dan we eigenlijk zijn, of om weg te kruipen en onzichtbaar te worden. Maar wat ik door de jaren wel geleerd heb: Echte kracht zit in eerlijkheid en openheid. Echte kracht komt naar boven als we naar elkaar luisteren en de ruimte krijgen onze gevoelens te uitten. Vanuit die plek kunnen we pas bloeien en liggen er prachtige mogelijkheden en avonturen op ons te wachten. Door mijn ervaringen als tiener ben ik gemotiveerd om hier mijn verhaal te delen zodat jij dat kan lezen. Als jij jezelf herkent in het gevoel wat ik hier omschrijf wil ik je heel graag laten weten dat je niet alleen bent. Het kan soms zo eenzaam voelen, maar geloof me, er zijn mensen die weten wat je doormaakt omdat ze het zelf ook hebben meegemaakt.

Daarom stel ik jou nu de vraag: Hoe gaat het nou echt met je? Ik neem graag de tijd naar je te luisteren.