Anne-Wil

Open, muzikaal, verliefd op Utrecht en houd van lekker eten.

Net als, denk ik, zoveel vrouwen, ben ik opzoek geweest naar wie ik ben. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik dacht dat je op een gegeven moment wel uitgeleerd bent over jezelf en weet wie je bent. Maar dat blijkt van niet. Dus eigenlijk verander ik steeds een beetje door wat ik meemaak in mijn leven. Maar voor een groot deel blijf ik wel wie ik ben. Zo ben ik rustig, wat ik een hele tijd terug als een slechte eigenschap zag. Maar ondertussen weet ik hoe waardevol dat is en dat het bijvoorbeeld maar goed is dat niet iedereen super enthousiast reageert. 

Muziek is best wel belangrijk in mijn leven. Dat zal denk ik nooit meer veranderen. Hooguit mijn muzieksmaak. Er geldt voor mij toch wel: een dag geen muziek is een dag niet geleefd. Of ik nou zelf muziek maak of luister. Het helpt mij om bij mijn gevoel te komen en een bepaalde stemming uit te drukken. Zo luister ik graag vrolijke muziek om vrolijk te worden of te blijven. En speel ik graag piano om mijn gedachten weer een beetje te ordenen. En zingen, dat kan altijd!

Muziek is dus een fijne manier om mijn gevoelens uit te drukken, maar daarnaast vind ik het ook belangrijk om met vriendinnen, mijn zus en mijn moeder te praten en kletsen. Bijvoorbeeld met een heerlijk kopje koffie + taart of een lekkere lunch 🙂 het is fijn om andere vrouwen naast je te hebben waar je je leven mee kunt delen, wijze raad aan kunt vragen of herkenning bij kan vinden. Ik hoop dat ik voor jou een vrouw kan zijn waar je bij terecht kunt om je leven te delen. Al is het maar om samen van een ijsje in de zon te genieten bijvoorbeeld. Geniet van de kleine dingen!

Christelle

Zorgzaam, houdt van gezelligheid, creatief en spreekt verschillende talen vloeiend

Ik groeide op in Zuid-Frankrijk en had een onbezorgde jeugd. Ik werd omringd door vrienden en familie en kon echt kind zijn. Toen ik tien was overleed mijn vader plotseling. Een klap voor onze familie die we niet aan hadden zien komen. Een paar maanden later moest ik voor het eerst naar de middelbare school. Een grote overgang die door het verlies van mijn vader niet makkelijk was. Alles was plotseling veranderd en mijn familie was niet meer hetzelfde. Mijn oudere broer en zus waren inmiddels op zichzelf gaan wonen en ik bleef met mijn moeder alleen achter. Voor mijn moeder was het een zware periode waardoor ik het lastig vond mijn plek te vinden.

School vond ik niet leuk. Gelukkig had ik twee goede vriendinnen en samen sloegen we ons door de schoolperiode heen. Mijn vriendinnen werden mijn familie en met hen deelde ik alles. De volwassenen in mijn leven probeerde ik te vermijden omdat ik me door hen niet begrepen voelde. Vriendschap werd mijn passie en ik kon echt genieten van diepgaande gesprekken. Ik denk dat ik ten diepste een normaal leven wilde leiden zonder mijn moeder met meer zorgen op te zadelen.

Ik droomde van reizen, het leren van andere talen en het ontdekken van de werken. Daarom besloot ik, zodra het kon, te gaan studeren en werken in een ander land. Ik realiseerde me toen pas hoe veel ik van mijn familie en voornamelijk mijn moeder hield. In een ander land wonen was niet altijd makkelijk. Je kan je alleen voelen en je goede vrienden erg missen. Maar ondanks het gemis van mijn vrienden in Frankrijk maakte ik nieuwe vrienden waarmee ik een diepgaande band opbouwde. Het leuke is dat ik nu vrienden hebt uit verschillende landen. Je hebt echt mensen nodig waar je je leven mee kan delen, die naar je luisteren en er voor je zijn.

Inmiddels heb ik een goede balans gevonden. Ik woon nu drie jaar in Nederland. Ik hou van het leren van de Nederlandse taal en het ontmoeten van nieuwe mensen.

José

Student psychologie, enthousiast, open en gezellig, altijd in voor snacks

Voor de eerste dag van de middelbare school heb ik me wel honderd keer afgevraagd wat ik aan moest trekken en hoe ik wél leuk gevonden kon worden, maar niét teveel op zou vallen. Ik maakte wel vrienden op school, maar dit bleef ik echt heel spannend vinden! Ik leerde mezelf af om me helemaal te laten gaan of echt open te zijn, bang om uit de toon te vallen.

Uiteindelijk kreeg ik een vriend en haalde ik al mijn zelfvertrouwen uit zijn liefde voor mij. Toen dit uitging viel ik dan ook echt in een gat en voelde alles verschrikkelijk. Ik voelde me waardeloos en kon niet bouwen op mijn nog oppervlakkige vriendschappen op school. In deze periode maakte ik ook een negatieve seksuele ervaring mee, waardoor ik nog slechter over mezelf ging denken. Wel zorgde dit ervoor dat ik hulp ging zoeken, wat me een heel stuk beter liet voelen.

Eigenlijk ben ik toen pas echt op zoek gegaan naar wie ik ben: waar word ik nou blij van? Wat is mijn eigen kledingstijl? Wat wil ik studeren? Hoe wil ik omgaan met relaties? Dat soort vragen stelde ik mezelf. Ik heb na de middelbare school een tussenjaar gedaan om op zoek te gaan naar de antwoorden en mezelf nog beter te leren kennen. Tijdens dit jaar durfde ik steeds meer te experimenteren met verschillende kledingstijlen maar ging ik bijvoorbeeld ook uitgebreid op zoek naar mijn talenten en mogelijke studiekeuze. Ik kwam erachter dat ik juist veel blijer word van open zijn en lekker gek doen, dan van mezelf inhouden om er maar bij te horen! En ‘happily ever after’ kreeg ik diepgaande vriendschappen bij de studentenvereniging waar ik bij ging.

Toch was er ook een bepaald deel van mij dat ik maar niet goed kon begrijpen. Beetje bij beetje kwam ik er namelijk achter dat ik soms net zo verliefd kon worden op meisjes als op jongens. Zo anders durfde ik nou ook weer niet te zijn! Voorzichtig deelde ik soms wat dingen hierover met bijvoorbeeld mijn zus, die meteen liet merken dat ze nog steeds net zoveel van me zou houden als altijd als ik uit de kast zou komen. Uiteindelijk duurde het best wel lang voordat ik zelf accepteerde dat deze ‘gekke’ gevoelens echt waren en mij helemaal niet gek maakten. Stap voor stap ben ik toen uit de kast gekomen.

Iets wat ik uit deze dingen geleerd heb is dat het heel belangrijk is om mensen om je heen te hebben die echt naar je willen luisteren. Zo’n mens wil ik ook graag voor jou zijn!

Wil je in contact komen met José? Vul hier dan je naam, e-mailadres en telefoonnummer in.







WhatsappEmail

Fenne

Een doorzetter, super georganiseerd, af en toe hangry en concertverslaafd.

Tijdens mijn jeugd heb ik in een klein dorpje in België gewoond. Mijn ouders zijn hier als gezin naar toe gegaan, maar hebben daar besloten om uit elkaar te gaan. Mama verlangde hierna weer erg naar Nederland en besloot terug te gaan. Mijn zusje en ik zijn met haar meegegaan. Ook wij misten de Nederlandse cultuur en onze familie heel erg.

Toen ik terugkwam, kwam ik terecht in de tweede klas van de middelbare school. Dit vond ik spannend, maar ook super leuk tegelijkertijd. Vriendinnen maken lukte me niet direct. De meiden uit mijn klas waren met hele andere dingen bezig als ik. Hierin vond ik geen aansluiting. Het was mijn moeder die met het geniale idee kwam dat ik ook gewoon met jongens kon chillen. Vanaf die dag bestaat mijn vriendengroep uit meerdere jongens en twee meiden.

De middelbare school verliep vlotjes. Ik moest er hard voor werken, maar heb mijn havo netjes afgesloten. Hierna brak mij de keuzestress uit. Ik was er heilig van overtuigd dat ik basisschool juf wou worden, maar na een dagje meelopen bleek dit toch anders. Daarna wou ik docent muziek worden. Na een jaar vooropleiding mocht ik dan eindelijk de echte opleiding doen. Binnen drie weken heb ik toen ongeveer zes paniekaanvallen gehad. Ik kwam huilend thuis, kon geen woord meer uitbrengen en voelde me hopeloos. De druk van de opleiding was mij te hoog, ik had het gevoel dat ik meer moest presteren dan ik kon. In overleg met mijn studiebegeleider heb ik dan ook besloten te stoppen met de opleiding. Momenteel studeer ik Social Work aan de Hogeschool Utrecht. Dit gaat mij gelukkig een heel stuk beter af. Nog steeds ben ik stressgevoelig, maar weet ik ondertussen hoe ik hier mee om moet gaan.

Ik ben me ervan bewust dat ik het heb getroffen met het aantal powervrouwen om mij heen. Ik noem deze ook wel mijn olifanten. Vrouwelijke olifanten nemen vanuit hun instinct de zorg van de jonge olifanten over als deze hier behoefte aan hebben. Ze staan sterk met hun poten op de grond en helpen elkaar ten alle tijden. Ik hoop dat ik dit in de toekomst mogelijk ook voor jou kan betekenen.

Edith

Jongerenwerker, creatief, muzikaal, enthousiast en ik hou van Utrecht!

Hey jij daar,
Mijn naam is Edith en ik ben 27 jaar. Ik hou van het wonen in het mooie Utrecht! Op dit moment werk ik met jongeren wat ik leuk en uitdagend vind. Ik ben iemand die heel veel dingen leuk vind en zich niet kan vervelen. In mijn vrije tijd hou ik ervan om te tekenen, te schilderen, te lezen, muziek te maken, een spelletje te spelen of een leuke stad te bezoeken.

Lange tijd ben ik op zoek geweest naar mezelf. Wie ben ik? Wat kan ik? Een zoektocht naar mezelf dus. Dit vond ik best pittig, omdat je veel keuzes moet maken als je ouder wordt. Ik ben dankbaar dat er zoveel mogelijk is in Nederland, maar hierdoor krijg ik juist keuzestress…
Zo wilde ik graag een creatieve opleiding doen. Mijn ouders hadden al snel gezegd dat dit geen optie was, vanwege de kleine kans op een baan zodra ik afgestudeerd zou zijn. Het voelde alsof ik zelf geen keuze mocht en kon maken. Mijn ouders wilden het beste voor mij. Ik had graag meer zelf willen kiezen of juist met mijn ouders willen praten en sparren tijdens het proces waarin ik een keuze wilde maken voor iets.

Soms kunnen je ouders of vrienden ook van je verwachten dat je een bepaald schoolniveau of een bepaalde studie gaat doen of zelfs een hobby kiest die zij leuk vinden. Ik heb soms het idee gehad dat anderen bepaalden wat ik ging doen. Dit kwam ook omdat ik helemaal niet wist wát ik kon en wilde doen.
Best lastig he? Op dit moment ben ik blij met wat ik mag doen en weet ik wat ik kan. Ook weet ik dat ik het altijd moeilijk zal vinden om keuzes te maken. Eigenlijk ben ik dan bang om het verkeerde te kiezen.

Ik ben en blijf iemand die snel geïnteresseerd is in van alles en hiervan snel enthousiast kan worden. Zo weet ik ook dat ik mijn baan nu leuk en interessant vind, maar dat ik gerust ook over een tijdje een andere baan misschien leuker vind en beter vind passen.

Nu probeer ik altijd weer met mijn hart en daarna met mijn hoofd te kiezen! Ik probeer vaker naar mijn hart en gevoel te luisteren om zo te blijven ontdekken wie ik ben en wat ik kan.