Miriam

Aanpakker, gek op dieren, houd van relativerende humor, kan me goed verplaatsen in de ander, word nergens zenuwachtig van, vind het wel fijn om te plannen

Als je niet kan, wat je wil, dan kan het soms heel erg donker in je hoofd worden!

Afgelopen jaar had ik van de ene op de andere dag een probleem aan beide voeten. Ik werd altijd zo blij van hardlopen, wandelen met een vriendin of met mijn hond, gewoon lekker mijn dingen doen… .had ik ineens veel pijn en moest ik veel zitten.

Klinkt relaxed; maar wat valt dat tegen! Het was een heel traject met orthopeden, artsen, fysio’s en zelfs orthopedische schoenen, maar het werd maar niet beter. Tot ik besloot eigenwijs te zijn en fanatiek, tegen de adviezen in, oefeningen ging doen en die ondanks alle twijfel en pijn vol te houden.

Langzamerhand loop ik en winkel ik zelfs weer een beetje en dat maakt me erg blij. Ik heb geleerd dat je soms in een situatie kan komen waar je nooit meer uit denkt te komen, maar dat je je achteraf toch ineens bedenkt; “och ja, dat was zo en het is wel beter geworden”.

Ik ben Miriam, woon in Veenendaal en ben de oudste van al deze leuke meiden om me heen bij Zoals JIJ. Ik vind het leuk om naar je te luisteren, zonder me ergens mee te bemoeien en heb er zin in om met je op te trekken. Je kan me appen als je ergens mee zit. We kunnen samen een stukkie lopen, ergens wat drinken, maar misschien vind je het al genoeg om af en toe een kaartje van me te krijgen. We kunnen gezellig kletsen, maar je mag me ook vertellen waar jij van baalt en over welke berg jij nog niet heen kan kijken.

Lisa

Student Social Work, eerlijk, betrouwbaar, zorgzaam en grappig – ik lach om mijn eigen grappen 🙂

Daar stond ik weer, voor de spiegel. Een tienermeisje in ontwikkeling. Nog steeds te dik, volgens mijzelf dan. Vragen borrelden in mij op: ‘Wat vinden anderen van mij?’ ‘Wat als zij mij niet leuk vinden?’. Ik was onzeker.

Mijn onzekerheid groeide, omdat ik mijn zekerheid zocht in de mening van anderen. Anderen zeiden niet dat ik te dik was, Ă­k vond mijzelf te dik en daarom had ik het nodig dat anderen zeiden dat dat niet zo was. Ik koppelde het gevoel wat ik over mijzelf had aan wat ik dacht dat anderen van mij vonden. Ik twijfelde aan mijzelf, maar wat ik in de spiegel zag was niet de realiteit.

Toen ik verkering met een jongen kreeg, bleef ik me zo onzeker voelen. Ik koppelde mijn eigenwaarde aan wat hij van mij vond. Toen hij de relatie verbrak, stortte mijn wereld voor mijn gevoel in elkaar. Ik begon aan alles te twijfelen, want blijkbaar was ik dus niet leuk genoeg.

Tot ik besloot dat ik mijn waarde niet langer wilde laten bepalen door de mening van anderen. Ik begon het om te draaien. In plaats van dat ik negatief dacht over mijzelf en anderen dat liet goedpraten, begon ik zelf positief over mijzelf te spreken. Letterlijk! Ik begon mijn spiegelbeeld te vertellen hoe blij ik was met de vrouw die ik zag. Ik begon na te denken over leugens die ik was gaan geloven door de jaren heen. Er kwam van alles naar boven, leugens als: ‘Ik ben te dik’, ‘Ik ben het niet waard om mee om te gaan’ en ga zo maar door.

Ik begon waarheden op te schrijven die ik tegenover de leugens kon zetten. Waarheden als: ‘Mijn lichaam is perfect zoals het is’, ‘Ik ben mooi’, ‘Ik ben een waardevolle vrouw die van betekenis kan zijn voor anderen’ en zo nog veel meer. In het begin voelde dit ontzettend ongemakkelijk. Stond ik dan, voor de spiegel, tegen mezelf te praten. Uiteindelijk ontdekte ik dat het werkte. Beetje bij beetje verdween mijn onzekerheid en begon ik de woorden die ik sprak te geloven.

Soms doe ik het nog steeds. Als ik voor de spiegel sta. Dan vertel ik de Lisa die ik zie hoe blij ik met en hoe dankbaar ik voor haar ben. Ik heb het nodig dat ik dat hoor. En mijn eigen woorden blijken zoveel meer waard dan de meningen van anderen. Mijn eigen woorden veranderen alles.

Francine

Aan het einde van de basisschool kreeg ik voor het eerst te maken met groepsdruk. Je hoorde erbij of je hoorde er niet bij. Hierdoor ging ik mezelf vergelijken met anderen. Op de middelbare school werd dit gevoel enorm versterkt. Ik werd verlegen, omdat ik niet echt mezelf durfde te zijn en werd zo steeds meer een buitenbeentje. Ik dacht vooral dat anderen mij saai vonden. Dat moest maar eens veranderen, besloot ik.  

Ik dacht dat als ik af zou gaan vallen, ik mooier zou zijn, zelfverzekerder en dat ik daarmee op zou gaan vallen bij anderen. Ik begon extreem te lijnen, maar tegen mijn verwachtingen in, voelde ik me alleen maar onzekerder en vooral doodongelukkig. Ik had geen controle meer over het eten, maar het eten over mij.  

Gelukkig signaleerde mijn omgeving dit vrij snel en ben ik in behandeling gekomen voor de eetstoornis die ik had ontwikkeld. Tijdens de gesprekken met de psycholoog kwam ik erachter dat ik graag controle wilde hebben over alles en ben hier hard mee aan de slag gegaan. 

Het was een pittige en lange strijd. Op een gegeven moment zat ik zelfs op het randje van de dood, maar toch bleef ik hoop hebben. En terecht: met vallen en opstaan heb ik geleerd mezelf te accepteren en mezelf niet continue met anderen te vergelijken. Ik geniet weer van het leven, van contact met anderen en van lekker eten. Controle over situaties willen hebben is nog wel een valkuil van me, maar ik heb geleerd hoe ik hiermee om moet gaan en zo situaties alsnog los te laten. 

Ik ben blij met mezelf, omdat ik anders ben dan ieder ander.  
Helaas zie ik veel jonge vrouwen om me heen worstelen met zichzelf. Ik vind dat we elkaar best wat meer mogen bemoedigen in wie we zijn en mogen delen in wat we lastig vinden. Iedereen is uniek en waardevol. Ook jij! Jij bent de leukste versie van jezelf als jij jezelf laat zijn wie je bent.