Kim

Extravert, zoetekauw, eigenwijs, sociaal, energiek en reislustig. 

Hoi hoi, 
Aangenaam kennis te maken, mijn naam is Kim en ik woon met veel plezier in Utrecht. Ik ben dansdocent van beroep maar geef op dit moment voornamelijk sportlessen. Daarnaast werk ik ook nog als straattheater artiest op stelten, waarmee ik het geluk heb dat ik met allerlei acts de hele wereld over mag reizen. En zo nu en dan werk ik ook nog in de kinderopvang.

Zoals je ziet hou ik er van om allerlei verschillende dingen te doen, uitdagingen aan te gaan en ben ik vaak opzoek naar adrenaline 🙂 Dit heb ik in de loop van mijn levens jaren mogen ontdekken, met vallen en opstaan. 

Mijn tienerjaren waren niet altijd even makkelijk. Ik probeerde mijzelf te ontdekken; ‘wat vind ik leuk?’, ‘wie ben ik?’, ‘waar word ik blij van?’, ‘waar liggen mijn grenzen?’ etc. In mijn opvoeding was daar niet altijd ruimte voor en werd ik vaak in een bepaald hokje geduwd waar ik helemaal niets mee kon. Ik ontdekte dat als je mij in een hokje duwt ik aardig rebels word, en ik heb daardoor niet altijd de slimste keuzes gemaakt. Hierdoor heb ik wel enorm veel mogen leren en dat doe ik nog steeds. 

Het is soms lastig om te ontdekken waar je grenzen liggen en wat je zelf precies wilt. Ik probeer steeds meer naar mijn hart/intuïtie te luisteren en daar vanuit te leven en dat lukt steeds beter. Je blijft je hele leven leren en dat vind ik een mooi avontuur.

Zo hebben we allemaal wel iets en voor mij is het heel belangrijk om dan mensen om mij heen te hebben die naar mij luisteren, leuke dingen met mij doen en mij accepteren zoals ik ben. Ik hoop dat ik zo iemand voor jou mag zijn!

Carlijn

Betrouwbaar, rustig, gezellig, sociaal en dol op interieurstyling.

Mijn naam is Carlijn, 25 jaar oud en ik ben juf in het basisonderwijs. Afgelopen schooljaar heb ik op Aruba voor de klas gestaan. Een geweldige ervaring! Ik ben opgegroeid in een klein dorpje op de Veluwe. Ik was een vrolijk kind, die genoot van het leven.

Toch merkte ik dat naarmate ik ouder werd, ik steeds vaker ook tegen mezelf aan begon te lopen. Ik werd onzeker én perfectionistisch. Een vermoeiende combi. Op de middelbare school was ik vooral onzeker over het behalen van al dan niet goede cijfers. Toen ik vervolgens naar het HBO en kamers ging, werd ik ook onzeker over mezelf. Hoe lag ik in de groep? Was ik leuk en sociaal genoeg? Was ik mooi genoeg of moesten er misschien toch eerst wat kilootjes af? Vragen waar ik op dat moment geen antwoord op kreeg. Sterker nog, deze vragen maakten mijn onzekerheid en perfectionisme alleen maar erger.

In mijn studententijd wrong ik mijzelf in allerlei bochten om maar te voldoen aan hét perfecte plaatje die ik in mijn hoofd had. Ik dacht op de goede weg te zijn door naar zo veel mogelijke sociale activiteiten te gaan, meer dan mijn best te doen op school en gezond te leven en te sporten. Puur om maar dat ‘perfecte’ uiterlijk en leventje te bereiken.

Lang hield ik dit niet vol. Mijn lichaam trok het niet en dwong mijzelf andere keuzes te maken. Dit was lastig en deze verandering gebeurde dan ook niet van de ene op de andere dag. Toch was het belangrijk om een andere weg in te slaan. Een weg van loslaten, rust, acceptatie, lief zijn voor jezelf. En ja, natuurlijk gaat dit met vallen maar vooral mét opstaan!

Vandaag de dag ben ik zeker nog wel eens onzeker over mijzelf, maar het bepaald niet meer mijn gehele leven. Vandaag de dag ben ik liever naar mezelf. Ook gun ik mijzelf meer rust en heb ik sprongen gemaakt in zelfacceptatie. Daarnaast kan lachen om mezelf wanneer ik weer eens iets
stoms doe. Kortom, ik geniet meer van mezelf en zit mezelf zoveel minder in de weg. Stukje voor stukje ben ik veel meer van mijzelf gaan houden. Puur zoals ik ben!

Ik hoop dat ook jij steeds meer mag gaan zien hoe leuk, mooi, grappig jij zelf bent! Wees niet te streng. Probeer bijvoorbeeld eens te lachen om de ‘foutjes’ die jij zou hebben gemaakt. Je zult zien dat dit lucht geeft! Ik hoop dat je momenten mag krijgen waarop je geniet van jezelf, met jezelf kunt lachen en jezelf accepteert. Puur, zoals jij bent! Want alleen dan ben jij…pérfect!

Tirza

Ik woon in Mijdrecht en studeer aan de Hogeschool van Amsterdam. In mijn vrije tijd maak ik graag schilderijen of kijk ik Netflix. Dansen is ook één van mijn grote hobby’s. Daarnaast vind ik theater erg leuk. Zo heb ik op de middelbare school een paar keer meegedaan aan de musicals. 

Mijn kindertijd was altijd heel fijn. Ik heb zelfs drie jaar in Israël gewoond omdat mijn ouders daar gingen werken. Ik vond het erg leuk om daar te wonen en de cultuur te leren kennen.

Op de middelbare school had ik eerst een leuke klas op vmbo-t niveau, maar dat was eigenlijk te makkelijk voor mij. In mijn derde jaar ben ik havo gaan doen. Maar in die klas heerste een hele vervelende sfeer en er werd veel gepest. Ik ging om met de mensen die veel gepest werden en als ik er wat van zei dan werd ik gepest. Er werd ook veel geroddeld en veel leugens verspreid. Dit maakte mij erg onzeker over wie ik was en wie ik wilde zijn. Ik had wel veel vrienden, maar ik had altijd het gevoel dat deze vrienden mij niet zo leuk vonden. Ik heb me daardoor heel erg alleen gevoeld. Op een gegeven moment gingen mijn vrienden veel aan de drank en drugs. Zij kregen weer andere vrienden waarbij ik me niet op mijn gemak voelde. Ik wilde niet meedoen en dus groeiden wij steeds meer uit elkaar. Ik kreeg toen een relatie met mijn vriend en hij heeft me samen met mijn familie erg geholpen om mijn zelfverzekerdheid terug te vinden.

Toen ik wegging van de middelbare school nam ik bewust afstand van die mensen, daardoor viel er een grote last van mijn schouders. Ik heb toen een half jaar in Australië gewoond. Daar kon ik lekker opnieuw beginnen. Ik kon toen echt mezelf zijn en nu heb ik vrienden over de hele wereld. Nu studeer ik al twee jaar, wat ik enorm leuk vind en waar ik ook nieuwe, betere vrienden heb gevonden. Zij accepteren mij volledig voor wie ik ben. Ook is het echt zichtbaar dat ze graag met mij om gaan.

Soms zit je niet lekker in je vel en ben je niet blij met de situatie waarin jij zit, maar er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Met hulp van anderen kun je uit de put klimmen. Ik ben benieuwd naar jouw situatie en jouw verhaal. Als je meer over mij wilt weten mag je me alles vragen, maar ik luister ook graag naar jou.

Felice

Zorgzaam, gevoelig, betrouwbaar, creatief en gezellig.

Mijn naam is Felice, ik ben 32 jaar en heb mijn eigen haarstudio. Ik was altijd een gelukkig kind. Ik groeide op in een gezin met liefhebbende ouders maar mijn vader had vaak de neiging mijn broertje meer aandacht te geven dan mij en m’n zusje. Dat maakte dat ik me afgewezen voelde en dat heeft tijdens mijn tienerjaren en vroege 20er jaren gezorgd voor heel veel spanning in mijn relatie met m’n vader.

Op de middelbare school zag ik hoe andere meiden aandacht kregen van jongens en dat wilde ik ook. Ik had zelf nog nooit een vriendje gehad. Toen ik ouder werd en merkte dat jongens mij interessant begonnen te vinden, vond ik dat heel leuk. Omdat ik eindelijk de aandacht kreeg waar ik zo naar verlangde. Ik hield van dansen en ging veel uit naar feestjes en discotheken. Daarmee begon er een periode van flirten, scharrelen, vriendjes en met veel verschillende jongens zoenen tijdens het uitgaan. Op dat moment zag ik niet dat daar iets mis mee was, maar als ik er nu op terugkijk zie ik dat er in die wereld helemaal geen respect was. Ik had geen respect voor mezelf of m’n lichaam en ook de jongens die ik leerde kennen waren alleen uit op een avontuurtje, het ging hen niet per se om mij als persoon. Wanneer ik een jongen leuk vond probeerde ik mezelf zo te kleden en gedragen dat hij mij ook leuk zou vinden, maar vaak na een tijdje appen en/of na een paar keer afspreken liet hij weer niks van zich horen en dat deed dan zoveel pijn. En voelde me dan weer heel erg afgewezen net zoals bij mijn vader.

Als ik nu terugkijk op die jaren van m’n leven had ik graag iemand willen hebben bij wie ik m’n vragen kon stellen en m’n onzekerheden kon uiten zonder me te schamen.

Nu ik heel wat jaren verder ben heb ik veel geleerd en ben ik zelfs 5 jaar lang happy single geweest zonder enig (romantisch) contact of date met een jongen te hebben gehad. Nu ben ik getrouwd met de beste man die ik ooit heb leren kennen. Hij respecteert mij en ik hem.

Ik zou het enorm kostbaar vinden om voor jou te kunnen zijn wat ik zo nodig had en miste. Ik kijk nergens raar van op omdat ik zelf ook zo veel heb meegemaakt en gedaan. Ik wil er graag voor je zijn.

Francien

Enthousiast, avontuurlijk, altijd in voor nieuwe dingen, gezelligheid en koffie

Heb jij ook wel eens de gedachte dat mensen om je heen het beter voor elkaar hebben? Dat jezelf niet zo heel bijzonder bent? Dit heeft mij altijd veel onrust gegeven.

Ik focuste me altijd op hoe mooi en leuk het leven van een ander was. Ik had vaak de gedachte dat anderen beter waren in bepaalde dingen of er mooier uitzagen. Ik ben nergens écht goed in en als iemand vraagt wat voor hobby’s ik heb, kan ik hier nooit goed antwoord op geven. Vooral toen ik de opleiding schoonheidsspecialist deed vond ik dit erg lastig. Hier waren zoveel mooie meiden. Dit maakte mij erg onzeker. Ik wilde ook graag ergens goed in zijn. Ik werd ook ergens goed in. Ik werd goed in weinig eten. Het gaf mij een goed gevoel als ik weinig at. Eindelijk was ik ook ergens écht goed in. Uiteindelijk heeft dit er ook niet voor gezorgd dat ik echt tevreden was met mezelf, want het kon altijd beter.

Nu ik een aantal jaar ouder ben heb ik hier gelukkig minder last van. Ik probeer me meer te focussen op de goede kwaliteiten die ik heb. Ik heb misschien nog steeds geen echte hobby, maar ik kan wel goed naar mensen luisteren en zorgen voor gezelligheid! Nu probeer ik het juist te benoemen als ik iemand er mooi uit vindt zien of iemand ergens goed in is. Dit uitspreken doet mij dan al heel goed! Ik probeer altijd de dingen te doen die goed bij mij passen en waar ik plezier in heb. Dit leer ik eigenlijk nog steeds elke dag!

Er zijn een aantal dingen die mij hebben geholpen: Ik had een aantal mensen waar ik echt mezelf mocht zijn. Hier maakte ik mij niet druk of ik wel goed genoeg was. Hier was ik altijd welkom voor een theetje en voelde ik mij thuis. Daarnaast heb ik het avontuur opgezocht. Ik ben alleen op reis gegaan. Er was niemand die mij kende en dus ook niet mijn achtergrond. Aan nieuwe mensen mocht ik vertellen wie ik was! Ik vind het ook heel leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, want iedereen is zo anders en iedereen heeft een ander verhaal te vertellen!

Het lijkt mij super leuk om jou te ontmoeten en jouw verhaal te horen!

Tessa

Positief, flexibel, hou van fotograferen, dansen, mensen om mij heen en sushi.

Ken je dat gevoel? Het gevoel dat je nergens echt tussen past. Vanaf de middelbare school kreeg ik het gevoel dat ik mijzelf moest bewijzen, maar dat ik daardoor eigenlijk nooit mezelf kon zijn. Ik wilde graag zijn zoals anderen waren en paste me vaak aan. Dit deed ik omdat ik onzeker was over mezelf. Ik vond mijzelf niet goed genoeg en kon slecht alleen zijn. Ik kreeg door de jaren heen steeds meer het gevoel dat ik hierdoor geleefd werd en mij nergens echt thuis voelde.

Een half jaar geleden ben ik gaan kijken wie ik nou ben en wat ik zelf wil bereiken in het leven. Ik ben gaan kijken wat mijn talenten en dromen zijn. Ik wilde graag leren om alleen te zijn en mijn onzekerheid verminderen. Ik heb hier hulp bij gekregen van een goede vriend. Hij heeft mij laten zien dat niet iedereen je leuk hoeft te vinden, zolang je jezelf en de dingen die je doet maar leuk vindt.

Door voor mijzelf te kiezen, mijn eigen vrienden te kiezen en minder te luisteren naar wat anderen van mij vinden ben ik een stuk gelukkiger geworden. Ik leef nu het leven waar ik blij van wordt, ik ben weer gaan dansen, ik ben gaan fotograferen en ik heb leuke mensen om mij heen verzameld. Ik pak alle dingen aan die ik leuk vindt en zeg nee wanneer iets mij niet aanspreekt. Naar mate je voelt dat je jezelf ergens kan zijn en hier gelukkig mee bent, maken de meningen van anderen je ook minder uit.

Anouschka

Kunstzinnig, muzikaal en dol op reizen.

Ik groeide op met twee zussen en een broer en ons huis was niet zo groot. Mijn oudere zus kon alles als eerst, mijn broertje was de enige jongen en mijn zusje deed alles als laatst. Vooral als tiener begon ik me af te vragen: wat maakt mij bijzonder?

Ik was altijd al creatief en was het liefste de hele dag aan het tekenen en liedjes schrijven. Toen ik naar de middelbare school ging, had ik daar helaas geen tijd meer voor. Omdat ik graag bijzonder wilde zijn, deed ik namelijk extra mijn best om hoge cijfers te halen en werkte zo hard dat ik uren aan mijn huiswerk zat. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Mensen vroegen niet hoe het met me ging, maar vanbinnen zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Ik geloofde niet dat ik belangrijk was.

Ondertussen heb ik ontdekt hoe leuk het is om te kiezen voor wat je belangrijk vindt. Ik teken, schilder en zing nu iedere dag en geniet ervan dat ik niet bijzonder hoef te zijn voor iemand anders. Het begon met goede gesprekken die ik had met vriendinnen: wat wil je? Door te doen wat je goed kunt en waar je energie van krijgt, hoef je niet meer van iemand anders te horen dat je goed genoeg bent. Als vanzelf lukte het me toen ook om gewoon in de tuin te zitten in de zon en blij te zijn met mezelf. Niet iedere dag, maar steeds vaker.

Het is fijn om te vertellen over je (stiekeme) dromen, of je er al in gelooft of nog niet. Het lijkt me heel leuk om met jou te dromen over wat jij wilt, en ik zal je zeker vragen hoe het met je gaat. Sommige dingen zie je niet aan de buitenkant, maar die voel je wel.

Jamielee

Hey! Ik ben Jamielee, 24 jaar en ik kom uit de Achterhoek. Sinds bijna een jaar woon ik in Utrecht en ik heb het zeker naar mijn zin. Ik ben dol op reizen; ik vind stedentripjes heel leuk, maar vooral langere reizen laten mij hart sneller kloppen. Vorig jaar stond in het teken van mijn reis door de Balkan en daarvoor heb ik langere tijd in Vietnam gewoond. Ondertussen ben ik alweer aan het dagdromen van mijn volgende reis. Als ik naast mijn tripjes nog tijd over heb dan lees ik graag een boek, vind ik het fijn om te hardlopen, te koken en het ook vooral op te eten, creatief bezig te zijn en met mijn vriendinnen te zijn.  Waar je mij ’s nachts voor wakker kunt maken? Friet met mayo en ketchup!

Tijdens het reizen heb ik ook een andere passie van mij gevonden: culturele verschillen en vrouwenrechten. Ik ben op veel plekken geweest waar veel dingen niet zo goed geregeld zijn als in Nederland en het onrecht tegen vrouwen was een van de dingen waar ik iets aan wil doen. Ook in mijn eigen omgeving hebben veel vrouwen dit onrecht zelf ondervonden. Hier ben ik veel mee bezig en hier wil ik mij ook graag voor inzetten. Daarnaast ben ik ook ontzettend fan van de feministische podcast “Damn Honey”.

Ik heb langere tijd medicatie geslikt waardoor ik gedurende die periode geen ‘gevoelens’ meer voelde. Nadat ik gestopt ben met de medicatie heb ik het gevoel dat ik iemand anders haar gevoelens heb teruggekregen, gevoelens waar ik dus helemaal niets van snap. Ik ben daarom ook vaak zoekende naar de betekenis van de verschillende emoties die ik ervaar en wat voor mij ontzettend helpt om deze emoties toch betekenis en een plek te geven is met mijn vriendinnen praten. Hebben zij dit gevoel vaker gehad? Hoe kan ik hier het best mee omgaan? Hierover praten en ervaringen delen helpt mij enorm met het herontdekken van mijn gevoelens maar daarnaast ook met het uitzoeken van de invloeden die gebeurtenissen in het verleden op mij hebben gehad. Dingen delen kost tijd en het is niet altijd even makkelijk, maar achteraf zul je zien dat het zo veel helpt!

Joëlle

Als kind was ik altijd een ontzettend vrolijk meisje, ik was aanwezig, had veel vriendinnetjes en deed graag lekker gek. Toen ik naar de middelbare school ging werden andere dingen voor mij belangrijk.

Op de middelbare school begon een nieuwe manier van leven. Niet je persoonlijkheid maar je uiterlijk was daar belangrijk. Ik kreeg het idee dat je er alleen bij kon horen als je slank was, leuke kleding droeg, een mooie huid had en aandacht kreeg van jongens. Ik deed erg mijn best om erbij te horen, maar niks werkte. Sterker nog ik hoorde er steeds minder bij. Klasgenoten gingen steeds minder met mij om en ik was vaak alleen.

Mijn onzekerheid over hoe ik er uitzag of gedroeg werd steeds erger. Ik durfde niet meer te praten in de klas, ik sloot me af en zette een masker op alsof het allemaal wel prima ging. Als ik thuis was kon ik eindelijk weer mezelf zijn. Daar was ik druk en opgelaten, enthousiast en energiek. Mijn ouders veroordeelden mij niet, ze vonden me leuk zoals ik was.

Mijn zelfvertrouwen nam toe toen ik naar hogere klassen ging. Ik merkte dat mijn persoonlijkheid wél leuk was en dat ik daar niet aan hoefde te twijfelen. Ik kreeg een grote vriendengroep op school en had het echt naar mijn zin. Het voelde steeds meer alsof de ‘echte’ Joëlle naar buiten kwam.

Toch bleef ik het gevoel hebben dat ik minder waard was dan anderen. Vriendinnen van mij die er knapper uitzagen waren toch veel belangrijker? Zij kregen veel meer aandacht van jongens en waren populairder. Ik bleef altijd dit beeld hebben dat ik niet goed genoeg was voor anderen. Ik trad niet op de voorgrond, maar bleef op de achtergrond hangen. Ik wist dat ik zoveel meer in me had en wilde stiekem ook veel meer.

Na de middelbare school heb ik een tussenjaar gedaan waarin ik heel veel over mezelf heb geleerd. Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben een ontzettend leuk en enthousiast persoon! Ik ben geliefd, mooi gemaakt en ontzettend kostbaar. Ik weet nu dat ik het waard ben! Ik ben niet minder dan anderen, ik weet wie ik ben en durf echt te zijn.

Durf jij ook echt te zijn, of doe je vaak alsof?

Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.