Caroline

Jongerenwerker, regeltante, zorgzaam, optimistisch, creatief en kan altijd wel een reden bedenken om taart te eten.  

Ik ben opgegroeid in een klein dorp, in mijn klas zaten maar 5 meisjes en dus waren we allemaal vriendinnen met elkaar. De overstap naar de middelbare school vond ik niet heel spannend, want ik ging er samen met een vriendin naar toe. Natuurlijk moest ik wennen aan alle nieuwe schoolvakken en het reizen naar een stad, maar ik had het best naar mijn zin en maakte nieuwe vriendinnen. Tijdens dat jaar maakte mijn ouders de keus om in de volgende zomer te verhuizen naar een dorp in een andere provincie. Het was te ver weg om op dezelfde middelbare school te blijven zitten, dus ik zou naar een nieuwe middelbare school gaan.

Wat was ik zenuwachtig voor die eerste week zeg! Ik vond het heel spannend om in een nieuwe klas te komen waar de meesten elkaar waarschijnlijk allang zouden kennen. Ik had een meisje uit hetzelfde dorp gebeld of ze het goed zou vinden om samen naar school te fietsen, en gelukkig vond ze dat goed. Zo kwam ik de eerste dag dus niet helemaal alleen op school, maar nog steeds kende ik dus bijna niemand. De eerste maanden merkte ik dat mijn klasgenoten mij nog wel als nieuweling zagen. Ik praatte wel met hen, maar vond het lastig om echt vriendschappen te sluiten. Thuis besteedde ik veel tijd aan mijn huiswerk en chatte ik nog wel met vriendinnen van mijn vorige school. Ik haalde goede cijfers, waardoor een aantal mensen uit mijn klas me soms grappend ‘Carotiene’ noemde, ik glimlachte maar vond dat eigenlijk echt niet leuk. Er zijn een aantal dagen geweest waarop ik echt totaal geen zin had om naar school te gaan, ik voelde me gewoon heel onzeker in die klas en wilde graag aardig gevonden worden.

Ondanks die onzekerheid probeerde ik altijd positief te blijven, en wist ik eigenlijk wel dat het soms een tijdje duurt voordat je iemand goed kent en echt vrienden bent. Aan het eind van het jaar had ik een aantal vriendinnen die naar dezelfde klas zouden gaan, met hen heb ik nog een hele leuke tijd gehad op mijn middelbare school en met een paar heb ik zelfs nog steeds contact. Meiden die mij accepteerden zoals ik ben. Ik leerde dat ik mezelf niet hoef aan te passen om nieuwe vriendinnen te maken, maar dat ik goed ben zoals ik ben.

In die tijd dat ik me onzeker voelde begreep mijn moeder me vaak niet helemaal, en vriendinnen van vroeger konden me er ook niet altijd mee helpen. Ik had het fijn gevonden als ik met iemand over deze dingen kon praten en om tips kon vragen, daarom wil ik jou nu graag helpen met de dingen waar je mee zit. Mijn belangrijkste tip zal altijd zijn; blijf jezelf! Je bent mooi en goed zoals je bent!

Petra

Sociaal agoog, ondernemend, positief, lekker eigenwijs en houd van warme choco. 

Ik ben zo dankbaar voor het leven dat ik nu leid en voor wie ik mag zijn, maar dit is niet altijd zo geweest. Op mijn tiende gingen mijn ouders scheiden. Ik vond dat lastig om te verwerken en nam mezelf meteen voor om mijn moeders last lichter te maken. Dit deed ik door mee te helpen in het huishouden, niet echt te puberen en fijn binnen de lijntjes te lopen. Mijn oudere broer nam deze rol niet zo op zich, dus tja iemand moest het doen, toch? In die tijd was ik vooral anderen aan het pleasen en probeerde alles onder controle te houden. Op school liep het ook niet lekker. Studeren kon ik wel (controle), maar ik vond het sociale aspect best lastig. Ik was vaak het haasje bij pesterijen en wist hier niet goed op in te spelen. Ik wilde namelijk diep van binnen wel een beetje mezelf blijven, mij voordoen als compleet iemand anders lukte mij niet. Dus droeg ik maar een masker, een masker dat alles goed met mij ging en ik bleef neutraal in mijn emoties. Ik vond het lastig om mijn emoties te tonen, om hulp te vragen aan anderen en een ander er voor mij te laten zijn. Stiekem had ik de overtuiging dat ik anderen gelukkig moest maken en dat ik op de 2e plek kwam. 

Dit veranderende gelukkig tijdens de verkering met mijn 1e vriendje – die mij liet zien dat ik er wél mocht zijn zoals ik ben – en door mijn hbo-studie. Hier leerde ik mijn gedachten/ overtuigingen te herkennen en leerde ik wie IK was en waarvoor ik stond. Ergens was ik door dit alles heen gelukkig wel eigenwijs gebleven en ben ik mijn eigen weg gegaan. Ik heb nooit echt met groepsdruk meegedaan, wat zeker een gevecht op zich was. Maar uiteindelijk wel een goede keuze. 

Na jarenlang stap voor stap te groeien in het ontdekken wie ik ben en mezelf toestemming te geven mijn eigen weg te gaan, heb ik mijn eigen leven leren opbouwen. Natuurlijk ben ik nog steeds behulpzaam naar anderen en heb ik een controle-tik (die hopelijk langzaam steeds minder wordt), maar ik sta niet langer op nummer 2. 

Ik zie om mij heen hoe krachtig vrouwen kunnen zijn en wat voor impact dit heeft! Dat wens ik iedereen toe. Ik hoop dat als ik mijn ervaringen deel, ik anderen short-cuts kan geven en we van elkaar leren om nog krachtiger te worden. De wereld kan dit goed gebruiken 😉 

Marchella

Familie ervaringsdeskundige, geduldig, houdt van het bos en is een tikkeltje eigenwijs 

Tot mijn 13de woonde ik bij mijn oma in Indonesië. Mijn moeder woonde in Nederland en toen ik de vraag kreeg of ik bij haar wilde wonen, heb ik ja gezegd.
Samen met mijn oma vertrok ik naar Nederland. Ik kwam op de taalschool terecht en leerde de Nederlandse taal en cultuur. Ik vond dit moeilijk, maar vond het leren wel leuk.
Na een maand vertrok mijn oma weer terug naar Indonesië. We waren 13 jaar met z’n tweeën geweest en ik miste haar erg. Ik voelde me in Nederland best eenzaam. 

In Nederland kregen mijn moeder en stiefvader een zoon, mijn broertje. Het viel me op dat mijn moeder mij anders behandelde dan hem. Ze had een hele goede band met mijn broertje en dit was soms pijnlijk voor mij om te zien. Zo hoefde hij nooit schoonmaakklusjes te doen en ik wel. Ik voelde me vaak afgewezen.
Bij vrienden viel het me op dat het er bij hen anders aan toe ging en ik begon te beseffen dat er iets niet klopte.  Tot mijn 15de had ik hier veel vragen over. 

Op een gegeven moment werd de situatie te veel voor me. Ik was niet meer mezelf en zat hele dagen thuis naar buiten te staren. Mijn stiefvader heeft toen jeugdzorg ingeschakeld en er werd mij gevraagd wat ik wilde: ik wilde niet meer thuis wonen. Zo kwam ik voor 3 maanden bij crisisopvang terecht. Daarna werd ik overgeplaatst naar Zeist en vervolgens kreeg ik een vaste plek in Utrecht. Elke week kreeg ik begeleiding en ik zag mijn moeder alleen tijdens zulke afspraken. 

Ik dacht lange tijd dat de problemen aan mij lagen. Tot mijn oma iets vertelde over het verleden van mijn moeder. Ze was vroeger opgenomen geweest. Later bleek ook uit onderzoek dat mijn moeder een psychische ziekte heeft.
Dit zorgde bij mij voor meer begrip en rust. Ik besefte dat het niet allemaal aan mij lag. Ik besloot op dat moment voor mijn toekomst te kiezen en examen te doen.
Mijn opleiding werd vergoed door jeugdzorg, dus ik voelde de druk om het te halen. Dit gaf veel stress. Maar na een pittige periode kwam het goede nieuws dat ik was geslaagd! 

 Nu werk ik in de ouderenzorg en volg een opleiding tot familie ervaringsdeskundige. Met deze opleiding kan ik alles wat ik heb meegemaakt gebruiken om andere mensen te helpen. 
Ik heb geleerd om moeilijke dingen om te zetten naar iets positiefs en ik hoop anderen te inspireren om goede keuzes te maken en voor een positieve toekomst te kiezen.

Esther

Sportief, eerlijk, geduldig en houdt van avontuur 

Mijn tienerjaren heb ik soms best moeilijk gevonden. Ik weet nog dat ik het lastig vond om over mijn gevoelens te praten. Ik voelde me vaak niet veilig genoeg om te uiten wat ik dacht en voelde. Door mijn onzekerheid was ik veel op de achtergrond en om mijn onzekerheid te compenseren, deed ik hard mijn best om goede cijfers te halen. Door cijfers te vergelijken met anderen kon ik zien of ik beter was in sommige dingen. Ik was erg goed in mezelf aanpassen. Ik wilde mensen pleasen en mensen vooral niet tot last zijn. Toch voelde ik wel aan dat ik gelukkiger zou zijn als ik meer mezelf was.  

Na de middelbare school besloot ik een jaar naar de Verenigde Staten te gaan. Zo was ik helemaal weg uit mijn omgeving, kon ik mezelf beter leren kennen en voelde ik me vrijer om mezelf te zijn. In de VS werd ik veel meer opgemerkt. Ik kroop uit mijn schulp. Ze hoorden aan mijn accent dat ik niet Amerikaans was en ze vonden het heel interessant dat ik uit een ander land kwam. Daar kreeg ik zelfvertrouwen van. Ook leerde ik meer plezier te hebben. In Nederland had ik altijd mijn leven heel vol gepland, maar in de VS had ik de tijd om spontane dingen met vrienden te doen en dat deed me erg goed.  

Mijn studententijd daarna was ook erg belangrijk voor me. Ik leerde meer te praten over wat ik dacht en voelde. Ik kreeg fijne vrienden waar ik me veilig bij voelde. Zo kregen dingen die ik nooit had uitgesproken een plekje. Ik werd steeds wat vrijer, meer mezelf en kwam erachter dat ik dan nog steeds gewaardeerd werd. Ik word niet alleen aardig gevonden als ik me aanpas, maar ook als ik echt mezelf ben.

Praten over gevoelens kan ik nu steeds beter. Het is zo fijn om te kunnen delen wat er in je om gaat. Het kost moed om kwetsbaar te zijn, maar het is het waard. Onzeker ben ik een stuk minder. Ik weet dat ik goed en mooi genoeg ben zoals ik ben. 
Ik zou graag een veilige plek voor anderen willen zijn, gewoon zonder oordeel luisteren naar wat iemand bezighoudt. En die bevestiging geven die iedereen nodig heeft, dat je goed genoeg bent en mooi gemaakt bent. Ik geloof dat iedereen het waard is om naar geluisterd te worden en om een plek te hebben waar je jezelf kunt zijn.  

 

 

Edith

Jongerenwerker, creatief, muzikaal, enthousiast en ik hou van Utrecht!

Hey jij daar,
Mijn naam is Edith en ik ben 27 jaar. Ik hou van het wonen in het mooie Utrecht! Op dit moment werk ik met jongeren wat ik leuk en uitdagend vind. Ik ben iemand die heel veel dingen leuk vind en zich niet kan vervelen. In mijn vrije tijd hou ik ervan om te tekenen, te schilderen, te lezen, muziek te maken, een spelletje te spelen of een leuke stad te bezoeken.

Lange tijd ben ik op zoek geweest naar mezelf. Wie ben ik? Wat kan ik? Een zoektocht naar mezelf dus. Dit vond ik best pittig, omdat je veel keuzes moet maken als je ouder wordt. Ik ben dankbaar dat er zoveel mogelijk is in Nederland, maar hierdoor krijg ik juist keuzestress…
Zo wilde ik graag een creatieve opleiding doen. Mijn ouders hadden al snel gezegd dat dit geen optie was, vanwege de kleine kans op een baan zodra ik afgestudeerd zou zijn. Het voelde alsof ik zelf geen keuze mocht en kon maken. Mijn ouders wilden het beste voor mij. Ik had graag meer zelf willen kiezen of juist met mijn ouders willen praten en sparren tijdens het proces waarin ik een keuze wilde maken voor iets.

Soms kunnen je ouders of vrienden ook van je verwachten dat je een bepaald schoolniveau of een bepaalde studie gaat doen of zelfs een hobby kiest die zij leuk vinden. Ik heb soms het idee gehad dat anderen bepaalden wat ik ging doen. Dit kwam ook omdat ik helemaal niet wist wát ik kon en wilde doen.
Best lastig he? Op dit moment ben ik blij met wat ik mag doen en weet ik wat ik kan. Ook weet ik dat ik het altijd moeilijk zal vinden om keuzes te maken. Eigenlijk ben ik dan bang om het verkeerde te kiezen.

Ik ben en blijf iemand die snel geïnteresseerd is in van alles en hiervan snel enthousiast kan worden. Zo weet ik ook dat ik mijn baan nu leuk en interessant vind, maar dat ik gerust ook over een tijdje een andere baan misschien leuker vind en beter vind passen.

Nu probeer ik altijd weer met mijn hart en daarna met mijn hoofd te kiezen! Ik probeer vaker naar mijn hart en gevoel te luisteren om zo te blijven ontdekken wie ik ben en wat ik kan.

Yvet

Creatief, wereldverbeteraar, eerlijk en openhartig, groot voorstander van zoveel mogelijk dansen.

Hey, hoe gaat het met je?
Het is een simpele vraag, maar ik had hem veel vaker willen horen toen ik jong was. Dat er iemand was die echt wilde luisteren naar wat er in mijn hoofd omging. Als tiener voelde ik me best vaak alleen en ongezien. Op school had ik vaak het idee onzichtbaar te zijn. De middelbare school vond ik zwaar en ik ging er altijd met tegenzin naartoe.

Het is niet alsof ik leren stom vond, maar de manier waarop mensen met elkaar omgingen voelde helemaal niet goed. Leerlingen om mij heen waren vaak zo gemeen naar elkaar toe. Ik kreeg vaak te horen dat ik lelijk en dom was. Door deze ongemakkelijkheid kroop ik in mijn schulp. Sommige mensen worden als ze niet op waarde worden geschat heel erg brutaal, maar bij mij gebeurde het tegenovergestelde. Ik dacht: “Ok, als jullie mij niet kunnen zien voor wie ik ben, dan heb ik ook overal schijt aan”. Ik ben toen eigenlijk gestopt met mijn best doen. Er werden beslissingen genomen over mijn toekomst terwijl niemand echt wist wie ik was en niemand ooit de tijd had genomen met mij persoonlijk te praten.

Achteraf gezien besef ik mij nu dat ik als tiener eigenlijk depressief was, maar daar werd nooit over gesproken – thuis niet en op school niet. Ik had altijd het idee er niet bij te horen, zelfs al had ik een groepje vrienden waar ik wel mee optrok. Ik wist wel dat ik niet goed in mijn vel zat en hoopte altijd dat ik in de toekomst mij ergens beter op mijn plek zou voelen. Die ongemakkelijkheid zie ik best vaak terug bij jonge mensen en dan wil ik daar heel graag met ze over praten. Je bent echt niet de enige! En dat ongemakkelijke gevoel hoeft zeker niet altijd zo te blijven.

De middelbare school kan soms als een enorm onveilige en oncomfortabele plek voelen. Als we ons niet veilig voelen worden we vaak gedwongen om ons stoerder en sterker voor te doen dan we eigenlijk zijn, of om weg te kruipen en onzichtbaar te worden. Maar wat ik door de jaren wel geleerd heb: Echte kracht zit in eerlijkheid en openheid. Echte kracht komt naar boven als we naar elkaar luisteren en de ruimte krijgen onze gevoelens te uitten. Vanuit die plek kunnen we pas bloeien en liggen er prachtige mogelijkheden en avonturen op ons te wachten. Door mijn ervaringen als tiener ben ik gemotiveerd om hier mijn verhaal te delen zodat jij dat kan lezen. Als jij jezelf herkent in het gevoel wat ik hier omschrijf wil ik je heel graag laten weten dat je niet alleen bent. Het kan soms zo eenzaam voelen, maar geloof me, er zijn mensen die weten wat je doormaakt omdat ze het zelf ook hebben meegemaakt.

Daarom stel ik jou nu de vraag: Hoe gaat het nou echt met je? Ik neem graag de tijd naar je te luisteren.

Nina

Coach, meidenwerker, fotograaf, sociaal, luisterend oor en ik ben gek op de natuur.

Toen ik 16 was werd ik depressief. Ik wilde niet meer uit bed komen, laat staan nog naar school gaan.
De oorzaak? Aan de ene kant begon ik te beseffen dat het leven iets ingewikkelder was dan ik als kind altijd geloofd had. Maar achteraf gezien was het grotendeels de scheiding van mijn ouders. Ze waren al uit elkaar, maar geen van beide kon snel een nieuw huis vinden, wat betekende dat we allemaal nog thuis woonden.

Ze maakten veel ruzie en het was dus niet echt gezellig meer in huis. Ik was dan ook liever niet thuis. Ik sliep overdag en verdween dan ’s middags en ’s avonds naar buiten naar vrienden. Daar deed ik me meestal vrolijk voor, zodat ik niet aan thuis hoefde te denken.

Als ik in bed lag, was ik vaak wakker en voelde ik me weer ellendig en boos, en ik huilde vaak. ’s Avonds lijken dingen altijd erger op een of andere manier.

Uiteindelijk gingen mijn ouders echt uit elkaar en ging ik me beter voelen. Ik kon zien dat ze allebei gelukkiger waren en ik zat er niet meer tussen. Mijn schoolwerk had ik verwaarloosd, maar met de hulp van mijn moeder vond ik een andere middelbare school en daar heb ik gelukkig mijn diploma nog kunnen halen.

Ik heb geleerd dat dingen niet altijd makkelijk en voor de wind gaan zoals ik als kind verwachtte, maar als je die dingen kan overwinnen…. kom je er sterker uit aan de andere kant.
Depressie is nog steeds een zwak punt bij mij, maar ik heb er ondertussen vat op gekregen en weet waar mijn valkuilen zitten.

Mirjam

Student, spontaan, avontuurlijk en altijd in voor een gezellig feestje

“Ik ga erachter komen wat mama’s huilziekte is.” Dit vond ik een keer terug in mijn dagboek van vroeger, ik denk dat ik een jaar of 7 was. Ik ben er toen nooit achter gekomen en begreep niet echt wat er aan de hand was. Gelukkig ging die ‘huilziekte’ over en was mama weer mijn fijne mama. Pas toen ik 16 was kwam ik erachter dat mijn moeder in die periode depressief was.

Lange tijd heb ik er niet meer aan gedacht. Ik dacht altijd dat mijn enige herinnering aan die periode was dat ik wat vaker bij vriendinnetjes moest spelen, omdat mama ziek was.

Het jaar voor mijn studie, besloot ik voor een tussenjaar naar Canada te gaan en leerde ik mijzelf beter kennen. Ik kwam erachter dat ik het heel moeilijk vind om over mijn gevoelens te praten en dingen die me pijn doen. Ik kan dit niet zonder gelijk in huilen uit te barsten, daarom laat ik het vaak.

Tijdens mijn studie kreeg ik het vak ontwikkelingspsychologie en leerde ik dat het er mee te maken heeft hoe we zijn opgevoed en de dingen die we als kind hebben meegemaakt en wat de effecten zijn op kinderen als ouders depressief zijn. Opeens vielen er allemaal dingen op hun plek. Opeens herinnerde ik dingen van toen die ik altijd had weggedrukt. Ik vond dit best heel moeilijk en confronterend. Als je als kind ziet dat je moeder verdrietig is, wil je niet ook nog je eigen verdriet delen. Ik was altijd een erg vrolijk kind en maakte het graag iedereen naar zijn zin (nog steeds wel). Ik denk dat daar mijn moeite vandaan komt met het praten over gevoelens. Nu ik het weet, heb ik echt het gevoel dat ik eraan kan werken. Ook heb ik erover gepraat en dat luchtte op. Nog steeds vind ik het moeilijk, ik vind het zelfs lastig om erover te schrijven, maar ik geloof wel dat het goed is.

Boven alles ben ik enorm trots op mijn moeder, hoe sterk zij is. Hoe zij ondanks alles ons met zoveel liefde heeft opgevoed. Zoveel respect heb ik ook voor mijn vader, hoe hij zich altijd staande heeft gehouden. Ik weet dat ik altijd op hem kan rekenen. Hoe sterk zij samen zijn, zij zijn echt een voorbeeld voor mij. Ik zou hen dan ook nooit iets kwalijk nemen, ik ben hen boven alles dankbaar. Maar het zijn wel dingen die mij hebben gevormd en het is oké daarover te praten. Depressie is een moeilijk onderwerp, maar het is niks waar iemand zich voor hoeft te schamen. Door erover te praten zeg ik absoluut niet dat mijn moeder geen goede moeder was, maar nu ik het erken kan ik wel aan mijzelf werken en het een plekje geven. En dat lucht op!

Petra

Jongerenwerker, optimistisch, enthousiasteling, geduldig en stiekem verliefd op Tony Chocolonely

In de periode dat ik op de middelbare school zat gebeurde er veel in mijn thuissituatie. Mijn vader raakte in een burn out en mijn zusje heeft voor een periode niet thuis gewoond, omdat het thuis niet langer meer ging. De gebeurtenissen in ons gezin zorgde bij mij dat ik (als oudste zus) voor het gezin ging zorgen en buitenshuis “puberde”, zodat mijn ouders vooral geen last van mij zouden hebben. Zo zocht ik in die periode veel bevestiging bij jongens en heb ik bepaalde keuzes gemaakt waar ik niet blij mee ben. Bijvoorbeeld hoe ik mij opstelde richting een jongen of dat ik een ander wilde pleasen. Ik legde de lat voor mezelf hoog, en cijferde mezelf compleet weg. Ik vond het moeilijk om tevreden te zijn. Het kon altijd meer en beter. Alleen als ik iets goed kon en erbij hoorde, dan zou ik de moeite waard zijn. Hulp vragen? Nee, dat kon en deed ik eigenlijk niet.

Diep van binnen voelde ik mij leeg en kon het niet langer zo doorgaan. Ik realiseerde mij dat ik niet continue mijn leven moest vergelijken met het leven van iemand anders. Wat heb ik nodig? Waardoor raak ik enthousiast? Hoe kan ik leven zonder een “pleaser” te zijn? Door de jaren heen heb ik geleerd om op zoek te gaan naar wie ik ben als persoon. Ik heb geleerd om geen bevestiging te zoeken in de ander. Ik heb geleerd om om hulp te vragen. Ik heb geleerd om voor mezelf te zorgen. Ik heb geleerd om mijn talenten te ontwikkelen op het gebied van jongerenwerker en fotografie. Ik heb geleerd dat ik waardevol ben om wie IK ben. Sta op en schitter!

Sta op en schitter? Ja, je mag opstaan en schitteren, omdat je het waard bent! Het leven kan een grote puzzel zijn, maar je staat er niet alleen voor! Ben ik nu perfect? Nee, maar ik heb geleerd om van mezelf te houden en geniet van het leven! Ik heb een lieve man en waardevolle vriendinnen en familie om mij heen die van me houden om wie ik ben. Samen met andere vrouwen wil ik op zoek gaan naar wie zij zijn als persoon.
Om samen op te staan en te schitteren!

Jorinde

Jongerenwerker, rustig, creatief en droomt van een grote boekenkast

Als klein meisje vond ik het heerlijk om met kleding en met mijn haar bezig te zijn. Mijn moeder vertelde me eens dat ik als driejarige ooit een sjaal om mijn hoofd bond en daar de hele dag mee rondliep. Zelfs naar de supermarkt wilde ik de sjaal niet afdoen. Ook niet toen mijn moeder me voorzichtig waarschuwde dat mensen me misschien een beetje gek aan zouden kijken. Ik moest en zou die sjaal omhouden.

In de jaren erna had ik dan ook al heel veel met mijn haar gedaan: stekeltjes, geverfd, een kuif en zelfs een hanenkam. Ik vond het wel grappig: zo’n klein, verlegen meisje, dat opviel met haar haar. Tussen al die meiden met lang haar, vond ik het leuk om anders te zijn.

Tot ik 15 jaar werd en echt om me heen ging kijken en opeens bang werd om wat anderen van mij zouden vinden. Zo fietste ik een keer naar school en werd ik uitgescholden door een meisje dat ik niet kende: ‘ik moest niet zo stoer doen met m’n haar.’ Ik wist dat ik mij hier niets van aan moest trekken en aan de buitenkant liet ik niets merken. Maar van binnen begon ik langzaamaan te twijfelen of het wel zo leuk was om anders te zijn. Was het niet handiger om wat minder op te vallen en er zo helemaal bij te horen? Dus besloot ik mijn haar te laten groeien en ik paste mijn kleding langzaam maar zeker aan.

Ik probeerde minder op te vallen, maar had stiekem weleens heimwee naar die gekke kapsels.
Later heb ik, toen ik op een kunstschool zat, mijn haar weer aan één kant afgeknipt. Toch blijf ik het soms moeilijk vinden. Wat vinden anderen van mijn uiterlijk en kom ik wel goed over?

Ik vind het leuk als mensen een beetje anders zijn en lekker doen wat bij hen past. En beetje bij beetje lukt dat mij ook steeds meer.