Jasmijn

Muziekliefhebber, compassievol, niet bepaald doorsnee, sterke normen en waarden en aait elke hond die ze ziet.

Sinds de middelbare school heb ik te maken gehad met geestelijke gezondheidszorg, zonder dat er eigenlijk iets aan mij mankeerde. Alsof ze door me heen konden kijken. Ik kom uit een klein gehucht, de muren kwamen heel mijn tienerjaren op mij af. Ik was een emo-kid, ik zette mijn muziek vol aan en sloot me helemaal af van de wereld, tot ik weer naar school mocht en een uitweg had. Ik had verkeerde vriendjes, spijbelde veel, was erg in de war, maar had de tijd van mijn leven omdat ik niet thuis hoefde te zijn. Mijn ouders verhuisden naar het buitenland en op mijn 17e kreeg ik te horen “wij blijven hier – jij gaat studeren, waar wil je naartoe?”. Ik ben toen naar de Randstad gegaan. Ik was alleen en kende niemand. Ik kwam in een negatieve relatie terecht en hechtte me compleet aan deze persoon. Ik werd sinds ik me kon herinneren al bestempeld als de aansteller, de gevoelige Gerrie, de aandachtstrekker, de zeikerd. Mijn problemen deden er niet toe, want ik stelde me natuurlijk aan. Uiteindelijk manifesteerde dit zich in de depressie die altijd al op de loer lag: dit was het begin van jarenlange therapie. Waarin ik een hoop leerde over mijn opvoeding, mijn leven, mezelf als persoon, en de mensen om mij heen. Ik heb een lange weg bewandeld, ver weg van Limburg en mijn ouders. Ver weg van dat vriendje die me vertelde “dat het gewoon zo hoorde” en “ik het maar moest laten gebeuren”. Ver weg van de opvoeding die ik had, die niet gezond was voor mij. Ik ben uiteindelijk bevrijd en bewust: wat zijn mijn normen en waarden? Wat is gezond voor mij? Wat werkt voor mij? Ik mag soms best boos worden, en egoïstisch zijn. Ik doe ertoe. Ik liet tatoeages zetten, ging Muziek Management studeren (wat ik altijd al wilde), werd veganistisch, zocht een baan waarmee ik mijn eigen boontjes kon doppen en ging in Utrecht investeren in de vrienden die voelden als familie. De familie die ik zelf nooit heb gehad. Waar ik me toen onbewust van was, weet ik nu heel goed: mijn problemen zijn relatief en persoonlijk: als jij jouw probleem groots vindt, is dat zo. Wat een ander ook zegt. Jij voelt het, het is van jou. Niemand mag dit ooit ombuigen.

Francine

Aan het einde van de basisschool kreeg ik voor het eerst te maken met groepsdruk. Je hoorde erbij of je hoorde er niet bij. Hierdoor ging ik mezelf vergelijken met anderen. Op de middelbare school werd dit gevoel enorm versterkt. Ik werd verlegen, omdat ik niet echt mezelf durfde te zijn en werd zo steeds meer een buitenbeentje. Ik dacht vooral dat anderen mij saai vonden. Dat moest maar eens veranderen, besloot ik.  

Ik dacht dat als ik af zou gaan vallen, ik mooier zou zijn, zelfverzekerder en dat ik daarmee op zou gaan vallen bij anderen. Ik begon extreem te lijnen, maar tegen mijn verwachtingen in, voelde ik me alleen maar onzekerder en vooral doodongelukkig. Ik had geen controle meer over het eten, maar het eten over mij.  

Gelukkig signaleerde mijn omgeving dit vrij snel en ben ik in behandeling gekomen voor de eetstoornis die ik had ontwikkeld. Tijdens de gesprekken met de psycholoog kwam ik erachter dat ik graag controle wilde hebben over alles en ben hier hard mee aan de slag gegaan. 

Het was een pittige en lange strijd. Op een gegeven moment zat ik zelfs op het randje van de dood, maar toch bleef ik hoop hebben. En terecht: met vallen en opstaan heb ik geleerd mezelf te accepteren en mezelf niet continue met anderen te vergelijken. Ik geniet weer van het leven, van contact met anderen en van lekker eten. Controle over situaties willen hebben is nog wel een valkuil van me, maar ik heb geleerd hoe ik hiermee om moet gaan en zo situaties alsnog los te laten. 

Ik ben blij met mezelf, omdat ik anders ben dan ieder ander.  
Helaas zie ik veel jonge vrouwen om me heen worstelen met zichzelf. Ik vind dat we elkaar best wat meer mogen bemoedigen in wie we zijn en mogen delen in wat we lastig vinden. Iedereen is uniek en waardevol. Ook jij! Jij bent de leukste versie van jezelf als jij jezelf laat zijn wie je bent. 

Inge

Gezellig, sociaal, aardig, behulpzaam, betrouwbaar en een beetje onhandig. Ik loop vaak tegen dingen aan of laat ik dingen vallen.

Hoi meiden!
Ik ben Inge en ik ben 27 jaar. Samen met mijn vriend woon ik in Nieuwegein. In mijn vrije tijd ga ik er graag op uit, kijk ik series, lees ik boeken en kook/bak ik veel.

Op dit moment werk ik al bijna 3 jaar op een kinderdagverblijf. Toen ik 15 jaar was zat ik in het 3e jaar van het VMBO-T. Daar moesten we al een richting kiezen met bepaalde vakken. Ik vond het erg moeilijk, omdat ik nog helemaal niet wist wat ik later wilde gaan doen. Uiteindelijk heb ik de richting zorg en welzijn gekozen, omdat dit past bij de vakken waar ik goed in was. Ik heb lang gezocht naar wat ik nou echt leuk vind. Zo heb ik in een kledingwinkel gewerkt, ben ik schoonheidsspecialiste geworden en kwam ik uiteindelijk bij kinderopvang. In die zoektocht was ik erg onzeker, omdat mijn vriendinnen wel wisten wat ze wilden worden. Daar was ik erg jaloers op.

Ik heb geleerd dat het helemaal niet erg is als je het antwoord niet weet. Dat geldt niet alleen voor beroepen, maar voor alles. Het lijkt mij erg leuk om je te ontmoeten en te luisteren naar jouw verhaal.

Anouschka

Kunstzinnig, muzikaal en dol op reizen.

Ik groeide op met twee zussen en een broer en ons huis was niet zo groot. Mijn oudere zus kon alles als eerst, mijn broertje was de enige jongen en mijn zusje deed alles als laatst. Vooral als tiener begon ik me af te vragen: wat maakt mij bijzonder?

Ik was altijd al creatief en was het liefste de hele dag aan het tekenen en liedjes schrijven. Toen ik naar de middelbare school ging, had ik daar helaas geen tijd meer voor. Omdat ik graag bijzonder wilde zijn, deed ik namelijk extra mijn best om hoge cijfers te halen en werkte zo hard dat ik uren aan mijn huiswerk zat. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Mensen vroegen niet hoe het met me ging, maar vanbinnen zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Ik geloofde niet dat ik belangrijk was.

Ondertussen heb ik ontdekt hoe leuk het is om te kiezen voor wat je belangrijk vindt. Ik teken, schilder en zing nu iedere dag en geniet ervan dat ik niet bijzonder hoef te zijn voor iemand anders. Het begon met goede gesprekken die ik had met vriendinnen: wat wil je? Door te doen wat je goed kunt en waar je energie van krijgt, hoef je niet meer van iemand anders te horen dat je goed genoeg bent. Als vanzelf lukte het me toen ook om gewoon in de tuin te zitten in de zon en blij te zijn met mezelf. Niet iedere dag, maar steeds vaker.

Het is fijn om te vertellen over je (stiekeme) dromen, of je er al in gelooft of nog niet. Het lijkt me heel leuk om met jou te dromen over wat jij wilt, en ik zal je zeker vragen hoe het met je gaat. Sommige dingen zie je niet aan de buitenkant, maar die voel je wel.

Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.

Desiree

In mijn tienerjaren stond mijn wereld op zijn kop. In mijn laatste jaar van het VMBO-T kreeg ik verkering met een jongen. Vier jaar later ging de relatie uit. Dat was voor mij een klap, maar ook een bevrijding. Ik kon ineens weer mezelf zijn.

Tijdens mijn relatie met die jongen gebeurde er van alles thuis. Op een dag wilde mijn vader niet meer verder in de relatie met mijn moeder. Hierdoor was ik in hem teleurgesteld en wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Mijn moeder had het ook erg moeilijk met de scheiding, waardoor we als kinderen soms het gevoel hadden tussen onze ouders te moeten kiezen.

Als oudste van het gezin heb ik heb veel discussies gevoerd met mijn ouders, omdat ik me al snel verantwoordelijk voelde voor mijn broertje en zusje. Ik vond dat ik voor hen moest zorgen en hen moest beschermen tegen mijn ouders en de keuzes die zij maakten. In deze periode heeft mijn vader alles op alles gezet om zijn kinderen op nummer één te zetten, waardoor de relatie wel stukje bij beetje kon herstellen.

Pas een jaar nadat mijn ouders uit elkaar waren, zijn ze officieel gescheiden. Weer een jaar later kreeg mijn vader een vriendin. Dat vond ik lastig omdat ik het idee kreeg dat er weinig tot geen rekening werd gehouden met ons als kinderen. In deze periode ging mijn eigen relatie ook uit.

Deze hele periode heeft me veel pijn gedaan, maar ook veel geleerd.

Ik had nooit verwacht dat een scheiding van je ouders zoveel pijn kon doen, maar uiteindelijk zie ik ook dat het voor allebei mijn ouders beter is. Als ik terugkijk zie ik dat het niet altijd makkelijk was, maar dat het altijd goed komt. Ik heb daarom geleerd om voor mezelf op te komen. Met praten kom je een heel eind.

Veerle

Sommige situaties kan je niet kiezen, maar andere dingen in het leven kan je zelf veranderen! Dat is wat ik heb geleerd.

Op school en bij de sport wilde ik graag presteren. Ik denk dat ik mijn ouders trots wilde maken. Ik had het idee dat ik mezelf moest bewijzen als meisje tegenover mijn drie oudere broers en ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen hoefden te maken over mij. Mijn moeder is namelijk ziek en dat gaf al zorgen genoeg.

Op de basisschool en aan het begin van de middelbare school hoorde ik bij de populaire groep op school, maar hier kon ik niet delen hoe ik me voelde. Ik zat niet lekker in mijn vel en werd stiller. Het contact werd dan ook minder.

Dat ik zo fanatiek was bij de sport zorgde ervoor dat ik (bijna) altijd bij de wedstrijd en training aanwezig was. Hierdoor heb ik weleens feestjes van vrienden afgezegd. Ik vond het belangrijk om vrienden te hebben die mijn grote hobby respecteerden. Niet iedereen snapt het, maar dat maakt niet uit. Als je ergens plezier in hebt en talent voor hebt, zet je er dan vooral hard voor in!

Later kreeg ik een nieuwe vriendengroep. Deze vrienden waren minder populair, maar als ik er op terugkijk waren de gesprekken en de tijd die we met elkaar doorbrachten fijner. Het waren niet alleen vrienden om hard mee te lachen of om leuke activiteiten te plannen, maar ook om onze dromen en angsten van het leven te delen. Het mooie is dat ik nog steeds contact met hen heb, ook al wonen er een paar in een andere stad of zelfs een ander land.

Soms voelt het leven als een wedstrijd tegen andere mensen! Maar mijn belangrijkste les is geweest dat ik goed ben zoals ik ben! Ik hoef niet bang te zijn om iemand te teleur te stellen.

Sommige situaties, zoals ziekte bij ouders, kan je niet veranderen, dan moet je leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Bij heel veel andere dingen kunnen je kiezen. Welke opleiding ga ik doen, wie wil ik als vrienden, welke studie/werk wil ik doen? Het lastige is om uiteindelijk een keuze te maken door alle mogelijkheden. Maar vaak is je eerste ingeving wel het beste! Neem de tijd om te ontdekken wat je echt wil…

Nu heb je een kijkje in mijn leven gehad. Wat is jouw verhaal?

Anne-Marieke

Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.

Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.

Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.

Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.

Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.

Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.

Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.

Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.

Marieke

Vanaf mijn elfde worstelde ik met depressieve gevoelens. Ik werd gepest op school en worstelde enorm met mijn zelfbeeld. Ik had het gevoel dat ik er niet mocht zijn. Daarom zocht ik aandacht van jongens, wat mij enorm beschadigd heeft.

Ik trok de verkeerde jongens en mannen aan. Hierdoor werd ik slachtoffer van seksueel misbruik. Ik voelde me leeg en vies en ik werd alsmaar depressiever. Mijn eigenwaarde was compleet verdwenen en ik begon met mezelf te beschadigen. Ik beschadigde mijzelf om de geestelijke pijn te vergeten en even niet te voelen, maar ook vanuit wanhoop en schuldgevoelens. Ik heb jarenlang met dit geheim rondgelopen en nog weten veel mensen niet dat dit mij op jonge leeftijd is overkomen. Vrienden die ik had in die tijd, bleken niet mijn vrienden te zijn.

In deze periode was ik heel boos op mezelf, ik haatte mezelf. Ik had het idee dat ik het misbruik had uitgedaagd en dat het mijn eigen schuld was. Ik weet nu dat dit niet waar is, maar het heeft heel lang geduurd om de leugens uit mijn hoofd te krijgen.

Ik heb me erg lang alleen gevoeld in mijn verhaal. Tot ik bij therapie kwam en meer vrouwen ontmoette die hetzelfde soort dingen hebben meegemaakt en dezelfde gevoelens hadden. Zeven jaar lang ben ik bezig geweest om de trauma’s en patronen die ik had aangeleerd te verwerken en te veranderen.

Wat ik heb meegemaakt was heel zwaar en niet makkelijk te verwerken, maar nu heeft het me gemaakt tot een krachtige en zelfverzekerde vrouw. Nu mag en wil ik graag andere vrouwen bemoedigen en bijstaan. Ik ben Marieke en ik weet dat ik goed genoeg ben en dat ik ertoe doe!

Liefs Marieke

Juliëtte

Doorzetter, impulsief, betrokken, chaotisch, groot koffieliefhebber, enthousiast.

Het gevoel van “er niet toe doen”, kan naar je eigen idee zo makkelijk bevestigd worden. Kleine opmerkingen als “doe niet zo irritant” en “ik word een beetje moe van je”, kunnen zoveel pijn doen. Mijn hele jeugd wist ik niet beter dan dat ik “niet zoveel kon”, “irritant was”. Dit is zo gebleven totdat ik op mijn 17e in een pleeggezin terecht kwam. Ik kreeg met regelmaat te horen dat wat ik dacht ook belangrijk was en ik kreeg complimentjes over mijn “zijn¨. Hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik er zelf ook in ben gaan geloven.

Nadat ik geslaagd was voor de havo, heb ik een tussenjaar genomen. Daardoor had ik de tijd om aan mezelf te werken. Ik ging van psycholoog naar psycholoog. Maar ik kwam er al snel achter dat dit mij niet verder hielp. Wat mij wel hielp, waren de mensen om mij heen, die oog hadden voor wie ik was. Het is zo belangrijk om de juiste mensen om je heen te hebben en daar een sterke band mee op te bouwen. Vandaar dat ik op mijn 18e besloten heb om mijn traject met de psycholoog stop te zetten en aan mezelf te werken door diepere banden aan te gaan met de mensen om mij heen. 

Daarnaast begon ik vlak na het stopzetten van mijn psycholoog ook aan een studie, waardoor ik weer een doel had om mijn bed uit te komen ’s ochtends. In de vrije tijd die ik naast mijn studie had, ben ik gaan kickboksen. Dit hielp mij erg om mijn frustratie en energie kwijt te kunnen. Daarnaast voel je je mentaal en fysiek sterker, en heb je daadwerkelijk het gevoel dat je de wereld aankan na een uurtje kickboksen! Kickboksen werkte dus goed voor mijn energie en boosheid, maar soms heb je juist rust en natuur om je heen nodig. Op dat soort momenten pak ik mijn camera en trek ik de natuur in met een thermoskan koffie, een goed boek en mijn camera dus. De natuur is een van de weinige dingen om je heen die je de ruimte geeft om na te denken en die niks terug verwacht! 

Ik woon tegenwoordig op mezelf in Utrecht. Ik trek nog heel vaak de natuur in om foto’s te maken en er gewoon even helemaal uit te zijn. En natuurlijk denk ik niet altijd even positief over mijzelf, maar ik heb wel geleerd om mijn gedachtes te relativeren. Iedereen maakt fouten, en daar ben ik zeker geen uitzondering in!