Joëlle

Als kind was ik altijd een ontzettend vrolijk meisje, ik was aanwezig, had veel vriendinnetjes en deed graag lekker gek. Toen ik naar de middelbare school ging werden andere dingen voor mij belangrijk.

Op de middelbare school begon een nieuwe manier van leven. Niet je persoonlijkheid maar je uiterlijk was daar belangrijk. Ik kreeg het idee dat je er alleen bij kon horen als je slank was, leuke kleding droeg, een mooie huid had en aandacht kreeg van jongens. Ik deed erg mijn best om erbij te horen, maar niks werkte. Sterker nog ik hoorde er steeds minder bij. Klasgenoten gingen steeds minder met mij om en ik was vaak alleen.

Mijn onzekerheid over hoe ik er uitzag of gedroeg werd steeds erger. Ik durfde niet meer te praten in de klas, ik sloot me af en zette een masker op alsof het allemaal wel prima ging. Als ik thuis was kon ik eindelijk weer mezelf zijn. Daar was ik druk en opgelaten, enthousiast en energiek. Mijn ouders veroordeelden mij niet, ze vonden me leuk zoals ik was.

Mijn zelfvertrouwen nam toe toen ik naar hogere klassen ging. Ik merkte dat mijn persoonlijkheid wél leuk was en dat ik daar niet aan hoefde te twijfelen. Ik kreeg een grote vriendengroep op school en had het echt naar mijn zin. Het voelde steeds meer alsof de ‘echte’ Joëlle naar buiten kwam.

Toch bleef ik het gevoel hebben dat ik minder waard was dan anderen. Vriendinnen van mij die er knapper uitzagen waren toch veel belangrijker? Zij kregen veel meer aandacht van jongens en waren populairder. Ik bleef altijd dit beeld hebben dat ik niet goed genoeg was voor anderen. Ik trad niet op de voorgrond, maar bleef op de achtergrond hangen. Ik wist dat ik zoveel meer in me had en wilde stiekem ook veel meer.

Na de middelbare school heb ik een tussenjaar gedaan waarin ik heel veel over mezelf heb geleerd. Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben een ontzettend leuk en enthousiast persoon! Ik ben geliefd, mooi gemaakt en ontzettend kostbaar. Ik weet nu dat ik het waard ben! Ik ben niet minder dan anderen, ik weet wie ik ben en durf echt te zijn.

Durf jij ook echt te zijn, of doe je vaak alsof?

Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.

Desiree

In mijn tienerjaren stond mijn wereld op zijn kop. In mijn laatste jaar van het VMBO-T kreeg ik verkering met een jongen. Vier jaar later ging de relatie uit. Dat was voor mij een klap, maar ook een bevrijding. Ik kon ineens weer mezelf zijn.

Tijdens mijn relatie met die jongen gebeurde er van alles thuis. Op een dag wilde mijn vader niet meer verder in de relatie met mijn moeder. Hierdoor was ik in hem teleurgesteld en wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Mijn moeder had het ook erg moeilijk met de scheiding, waardoor we als kinderen soms het gevoel hadden tussen onze ouders te moeten kiezen.

Als oudste van het gezin heb ik heb veel discussies gevoerd met mijn ouders, omdat ik me al snel verantwoordelijk voelde voor mijn broertje en zusje. Ik vond dat ik voor hen moest zorgen en hen moest beschermen tegen mijn ouders en de keuzes die zij maakten. In deze periode heeft mijn vader alles op alles gezet om zijn kinderen op nummer één te zetten, waardoor de relatie wel stukje bij beetje kon herstellen.

Pas een jaar nadat mijn ouders uit elkaar waren, zijn ze officieel gescheiden. Weer een jaar later kreeg mijn vader een vriendin. Dat vond ik lastig omdat ik het idee kreeg dat er weinig tot geen rekening werd gehouden met ons als kinderen. In deze periode ging mijn eigen relatie ook uit.

Deze hele periode heeft me veel pijn gedaan, maar ook veel geleerd.

Ik had nooit verwacht dat een scheiding van je ouders zoveel pijn kon doen, maar uiteindelijk zie ik ook dat het voor allebei mijn ouders beter is. Als ik terugkijk zie ik dat het niet altijd makkelijk was, maar dat het altijd goed komt. Ik heb daarom geleerd om voor mezelf op te komen. Met praten kom je een heel eind.

Veerle

Sommige situaties kan je niet kiezen, maar andere dingen in het leven kan je zelf veranderen! Dat is wat ik heb geleerd.

Op school en bij de sport wilde ik graag presteren. Ik denk dat ik mijn ouders trots wilde maken. Ik had het idee dat ik mezelf moest bewijzen als meisje tegenover mijn drie oudere broers en ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen hoefden te maken over mij. Mijn moeder is namelijk ziek en dat gaf al zorgen genoeg.

Op de basisschool en aan het begin van de middelbare school hoorde ik bij de populaire groep op school, maar hier kon ik niet delen hoe ik me voelde. Ik zat niet lekker in mijn vel en werd stiller. Het contact werd dan ook minder.

Dat ik zo fanatiek was bij de sport zorgde ervoor dat ik (bijna) altijd bij de wedstrijd en training aanwezig was. Hierdoor heb ik weleens feestjes van vrienden afgezegd. Ik vond het belangrijk om vrienden te hebben die mijn grote hobby respecteerden. Niet iedereen snapt het, maar dat maakt niet uit. Als je ergens plezier in hebt en talent voor hebt, zet je er dan vooral hard voor in!

Later kreeg ik een nieuwe vriendengroep. Deze vrienden waren minder populair, maar als ik er op terugkijk waren de gesprekken en de tijd die we met elkaar doorbrachten fijner. Het waren niet alleen vrienden om hard mee te lachen of om leuke activiteiten te plannen, maar ook om onze dromen en angsten van het leven te delen. Het mooie is dat ik nog steeds contact met hen heb, ook al wonen er een paar in een andere stad of zelfs een ander land.

Soms voelt het leven als een wedstrijd tegen andere mensen! Maar mijn belangrijkste les is geweest dat ik goed ben zoals ik ben! Ik hoef niet bang te zijn om iemand te teleur te stellen.

Sommige situaties, zoals ziekte bij ouders, kan je niet veranderen, dan moet je leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Bij heel veel andere dingen kunnen je kiezen. Welke opleiding ga ik doen, wie wil ik als vrienden, welke studie/werk wil ik doen? Het lastige is om uiteindelijk een keuze te maken door alle mogelijkheden. Maar vaak is je eerste ingeving wel het beste! Neem de tijd om te ontdekken wat je echt wil…

Nu heb je een kijkje in mijn leven gehad. Wat is jouw verhaal?

Anne-Marieke

Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.

Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.

Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.

Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.

Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.

Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.

Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.

Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.

Marieke

Vanaf mijn elfde worstelde ik met depressieve gevoelens. Ik werd gepest op school en worstelde enorm met mijn zelfbeeld. Ik had het gevoel dat ik er niet mocht zijn. Daarom zocht ik aandacht van jongens, wat mij enorm beschadigd heeft.

Ik trok de verkeerde jongens en mannen aan. Hierdoor werd ik slachtoffer van seksueel misbruik. Ik voelde me leeg en vies en ik werd alsmaar depressiever. Mijn eigenwaarde was compleet verdwenen en ik begon met mezelf te beschadigen. Ik beschadigde mijzelf om de geestelijke pijn te vergeten en even niet te voelen, maar ook vanuit wanhoop en schuldgevoelens. Ik heb jarenlang met dit geheim rondgelopen en nog weten veel mensen niet dat dit mij op jonge leeftijd is overkomen. Vrienden die ik had in die tijd, bleken niet mijn vrienden te zijn.

In deze periode was ik heel boos op mezelf, ik haatte mezelf. Ik had het idee dat ik het misbruik had uitgedaagd en dat het mijn eigen schuld was. Ik weet nu dat dit niet waar is, maar het heeft heel lang geduurd om de leugens uit mijn hoofd te krijgen.

Ik heb me erg lang alleen gevoeld in mijn verhaal. Tot ik bij therapie kwam en meer vrouwen ontmoette die hetzelfde soort dingen hebben meegemaakt en dezelfde gevoelens hadden. Zeven jaar lang ben ik bezig geweest om de trauma’s en patronen die ik had aangeleerd te verwerken en te veranderen.

Wat ik heb meegemaakt was heel zwaar en niet makkelijk te verwerken, maar nu heeft het me gemaakt tot een krachtige en zelfverzekerde vrouw. Nu mag en wil ik graag andere vrouwen bemoedigen en bijstaan. Ik ben Marieke en ik weet dat ik goed genoeg ben en dat ik ertoe doe!

Liefs Marieke

Anna

Zorgzaam, muzikaal en altijd in voor wat droge humor!

Het is zo fijn om te ervaren dat je waardevol bent. Als jongere vond ik het wel eens moeilijk om in te zien dat ik net zo waardevol ben als anderen. Ik vergeleek mijzelf vaak met anderen. Daarbij zag ik alleen de dingen die zij beter konden dan ik. Daardoor werd ik steeds negatiever over mijzelf.

Ook vond ik het lastig om mijn grenzen aan te geven. Het tevreden houden van anderen stond voor mij bovenaan. Daardoor vergat ik wat ik wilde en gaf ik mijn grenzen niet aan. Ook weet ik inmiddels dat sommige mensen er handig gebruik van maken als jij makkelijk ‘ja’ zegt.

Door deze gebeurtenissen en ervaringen werd ik steeds negatiever over wie ik was en wat ik deed. Ik praatte hier weinig over met anderen. Ik dacht dat het een probleem was dat ik zelf moest oplossen. Daardoor keerde ik in mijzelf en werd mijn leven voor een periode duister. Op dat moment vond er ook een nare situatie in mijn gezin plaats. Daardoor durfde ik mijn probleem niet te delen met mijn ouders, omdat ik vond dat zij al genoeg aan hun hoofd hadden.

Na een lange ontkenningsfase heb ik, op advies van goede vrienden, hulp gezocht. Dit zorgde voor een keerpunt in mijn negatieve zelfbeeld. Dat betekent niet dat ik ineens een goed zelfbeeld had en alles goed was. Maar ik werd mij wel meer bewust van mijn negatieve gedachten. Hierdoor lukte het mij soms om mijn negatieve gedachten te stoppen. Ik wist steeds beter dat ik net zo waardevol was en ben als anderen. Ik wist ook steeds meer wie ik was en wat ik wel en niet fijn vond. Daardoor kon ik beter mijn grenzen aangeven. Ook vind ik het een enorme opluchting dat ik nu niet meer de behoefte heb om iedereen tevreden te stellen.

Als ik terugkijk op deze jaren, ben ik vooral enorm dankbaar voor de mensen die mijn kracht zagen en mij positief bemoedigde. Inmiddels weet ik heel goed wat mijn grenzen zijn en voel ik mij waardevol. Daarvoor is het enorm belangrijk dat er iemand is die zonder oordeel naar jou luistert en jou kracht ziet. Ik hoop dat ik er ook zo voor jou kan zijn.

Joy

Sportief, open, nieuw in Utrecht en houd van gezelligheid, reizen en taart.

De afgelopen jaren heb ik mezelf vaak afgevraagd of ik wel leuk, gezellig, slim, mooi of goed genoeg ben. Het is natuurlijk helemaal niet fijn om veel met deze vragen bezig te zijn. Doordat ik zo onzeker was, vergeleek ik mezelf onbewust de hele tijd met andere mensen. Ik vond het lastig om positief over mezelf te denken. En ik was vooral bezig met anderen tevreden te stellen.

Ik vond het lastig om mijn onzekerheden met anderen te delen. Ik dacht dat mensen me zwak zou vinden als ik deze gevoelens met ze zou delen. Dus hield ik veel voor mezelf. Ik was erg gestrest en het lukte het me niet om goed voor mezelf te zorgen. Terwijl ik nog steeds deed alsof alles goed ging. Uiteindelijk lukte het me niet om dit masker op te houden. Ik had hulp nodig. Wat een opluchting toen ik dat eindelijk durfde toe te geven!

Ik heb geleerd dat het niet helpt om alles maar voor jezelf te houden. Het is belangrijk dat je met anderen kunt praten over je gevoelens, twijfels of leuke dingen die je meemaakt. Ik heb geleerd dat het heel fijn is om jezelf te durven te zijn en te laten zien aan anderen. Je hoeft niet te doen alsof alles goed gaat. Niemand is altijd maar gezellig en leuk. Je mag anderen ook om hulp vragen. Door soms hulp te vragen en te krijgen, word je sterker. Ik heb hier in ieder geval veel van geleerd. Zo ben ik nu minder streng voor mezelf en kan ik mijn onzekerheden meer en meer loslaten.

Ik ben er graag voor jou en luister graag naar jouw verhaal!

Deborah

Enthousiast, flexibel, hou van reizen, afspreken met mensen, dansen en chocola!

Ik kan niet zo goed nee zeggen! Ik vind veel dingen leuk en wil mensen graag tevreden houden. Dit zorgt er voor dat ik in de afgelopen jaren behoorlijk op mijn tenen heb moeten lopen om alle afspraken met iedereen na te komen. Dit lukte helaas niet altijd, ik kwam vaak te laat, was dingen vergeten of kon mensen niet de aandacht geven die ik zou willen. Ik wilde het zo graag goed doen, maar wat ik had bedacht in mijn hoofd werkte in het echte leven niet. Ik had het gevoel dat ik andere mensen continu teleurstelde. Later kwam ik erachter dat ik vooral kritisch ben op mijzelf en van mijzelf heel veel eis. Ik ben een chaotische perfectionist om het zo maar te zeggen ;).

Elke keer wanneer ik iets niet waar kan maken, kan ik heel negatief over mijzelf denken. Daardoor zet ik ook sneller andere mensen op de eerste plek en mijzelf op de tweede plek. Het is heel makkelijk om jezelf op een tweede plek te zetten. Als je dit de hele tijd doet, dan kan dit er voor zorgen dat je niet zo goed meer weet wat jij nou eigenlijk wilt en wat jou, jou maakt. Ik had in deze periode echt mensen nodig die positief over mij dachten en mij lieten zien dat ik wel wat waard ben! Nog steeds vind ik het fijn om positieve mensen om mij heen te hebben!

Wanneer ik terug kijk op mijn tienerjaren, merk ik dat de mensen om mij heen die in mij geloofden een grote invloed hebben gehad in hoe ik naar mijzelf kijk en hoe ik met andere mensen omga. Door hun geloof in mij, het samendoen van leuke dingen en luisteren naar mijn verhalen, kreeg ik het gevoel dat ik ertoe deed, dat ik speciaal was en iets waard was. Ik hoop dat ik ook zo iemand voor jou kan zijn!

Ruth

Extravert, zoetekauw, eigenwijs, sociaal, energiek en reislustig. 

Hoi hoi, 
Aangenaam kennis te maken, mijn naam is Ruth en ik woon met veel plezier in Utrecht. 
Ik ben dansdocent van beroep maar geef op dit moment voornamelijk sportlessen. Daarnaast werk ik ook nog als straattheater artiest op stelten, waarmee ik het geluk heb dat ik met allerlei acts de hele wereld over mag reizen. En zo nu en dan werk ik ook nog in de kinderopvang.

Zoals je ziet hou ik er van om allerlei verschillende dingen te doen, uitdagingen aan te gaan en ben ik vaak opzoek naar adrenaline 🙂 Dit heb ik in de loop van mijn levens jaren mogen ontdekken, met vallen en opstaan. 

Mijn tienerjaren waren niet altijd even makkelijk. Ik probeerde mijzelf te ontdekken; ‘wat vind ik leuk?’, ‘wie ben ik?’, ‘waar word ik blij van?’, ‘waar liggen mijn grenzen?’ etc. In mijn opvoeding was daar niet altijd ruimte voor en werd ik vaak in een bepaald hokje geduwd waar ik helemaal niets mee kon. Ik ontdekte dat als je mij in een hokje duwt ik aardig rebels word, en ik heb daardoor niet altijd de slimste keuzes gemaakt. Hierdoor heb ik wel enorm veel mogen leren en dat doe ik nog steeds. 

Het is soms lastig om te ontdekken waar je grenzen liggen en wat je zelf precies wilt. Ik probeer steeds meer naar mijn hart/intuïtie te luisteren en daar vanuit te leven en dat lukt steeds beter. Je blijft je hele leven leren en dat vind ik een mooi avontuur.

Zo hebben we allemaal wel iets en voor mij is het heel belangrijk om dan mensen om mij heen te hebben die naar mij luisteren, leuke dingen met mij doen en mij accepteren zoals ik ben. Ik hoop dat ik zo iemand voor jou mag zijn!