Desiree

In mijn tienerjaren stond mijn wereld op zijn kop. In mijn laatste jaar van het VMBO-T kreeg ik verkering met een jongen. Vier jaar later ging de relatie uit. Dat was voor mij een klap, maar ook een bevrijding. Ik kon ineens weer mezelf zijn.

Tijdens mijn relatie met die jongen gebeurde er van alles thuis. Op een dag wilde mijn vader niet meer verder in de relatie met mijn moeder. Hierdoor was ik in hem teleurgesteld en wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Mijn moeder had het ook erg moeilijk met de scheiding, waardoor we als kinderen soms het gevoel hadden tussen onze ouders te moeten kiezen.

Als oudste van het gezin heb ik heb veel discussies gevoerd met mijn ouders, omdat ik me al snel verantwoordelijk voelde voor mijn broertje en zusje. Ik vond dat ik voor hen moest zorgen en hen moest beschermen tegen mijn ouders en de keuzes die zij maakten. In deze periode heeft mijn vader alles op alles gezet om zijn kinderen op nummer één te zetten, waardoor de relatie wel stukje bij beetje kon herstellen.

Pas een jaar nadat mijn ouders uit elkaar waren, zijn ze officieel gescheiden. Weer een jaar later kreeg mijn vader een vriendin. Dat vond ik lastig omdat ik het idee kreeg dat er weinig tot geen rekening werd gehouden met ons als kinderen. In deze periode ging mijn eigen relatie ook uit.

Deze hele periode heeft me veel pijn gedaan, maar ook veel geleerd.

Ik had nooit verwacht dat een scheiding van je ouders zoveel pijn kon doen, maar uiteindelijk zie ik ook dat het voor allebei mijn ouders beter is. Als ik terugkijk zie ik dat het niet altijd makkelijk was, maar dat het altijd goed komt. Ik heb daarom geleerd om voor mezelf op te komen. Met praten kom je een heel eind.

Veerle

Sommige situaties kan je niet kiezen, maar andere dingen in het leven kan je zelf veranderen! Dat is wat ik heb geleerd.

Op school en bij de sport wilde ik graag presteren. Ik denk dat ik mijn ouders trots wilde maken. Ik had het idee dat ik mezelf moest bewijzen als meisje tegenover mijn drie oudere broers en ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen hoefden te maken over mij. Mijn moeder is namelijk ziek en dat gaf al zorgen genoeg.

Op de basisschool en aan het begin van de middelbare school hoorde ik bij de populaire groep op school, maar hier kon ik niet delen hoe ik me voelde. Ik zat niet lekker in mijn vel en werd stiller. Het contact werd dan ook minder.

Dat ik zo fanatiek was bij de sport zorgde ervoor dat ik (bijna) altijd bij de wedstrijd en training aanwezig was. Hierdoor heb ik weleens feestjes van vrienden afgezegd. Ik vond het belangrijk om vrienden te hebben die mijn grote hobby respecteerden. Niet iedereen snapt het, maar dat maakt niet uit. Als je ergens plezier in hebt en talent voor hebt, zet je er dan vooral hard voor in!

Later kreeg ik een nieuwe vriendengroep. Deze vrienden waren minder populair, maar als ik er op terugkijk waren de gesprekken en de tijd die we met elkaar doorbrachten fijner. Het waren niet alleen vrienden om hard mee te lachen of om leuke activiteiten te plannen, maar ook om onze dromen en angsten van het leven te delen. Het mooie is dat ik nog steeds contact met hen heb, ook al wonen er een paar in een andere stad of zelfs een ander land.

Soms voelt het leven als een wedstrijd tegen andere mensen! Maar mijn belangrijkste les is geweest dat ik goed ben zoals ik ben! Ik hoef niet bang te zijn om iemand te teleur te stellen.

Sommige situaties, zoals ziekte bij ouders, kan je niet veranderen, dan moet je leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Bij heel veel andere dingen kunnen je kiezen. Welke opleiding ga ik doen, wie wil ik als vrienden, welke studie/werk wil ik doen? Het lastige is om uiteindelijk een keuze te maken door alle mogelijkheden. Maar vaak is je eerste ingeving wel het beste! Neem de tijd om te ontdekken wat je echt wil…

Nu heb je een kijkje in mijn leven gehad. Wat is jouw verhaal?

Anne-Marieke

Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.

Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.

Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.

Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.

Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.

Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.

Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.

Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.

Marieke

Vanaf mijn elfde worstelde ik met depressieve gevoelens. Ik werd gepest op school en worstelde enorm met mijn zelfbeeld. Ik had het gevoel dat ik er niet mocht zijn. Daarom zocht ik aandacht van jongens, wat mij enorm beschadigd heeft.

Ik trok de verkeerde jongens en mannen aan. Hierdoor werd ik slachtoffer van seksueel misbruik. Ik voelde me leeg en vies en ik werd alsmaar depressiever. Mijn eigenwaarde was compleet verdwenen en ik begon met mezelf te beschadigen. Ik beschadigde mijzelf om de geestelijke pijn te vergeten en even niet te voelen, maar ook vanuit wanhoop en schuldgevoelens. Ik heb jarenlang met dit geheim rondgelopen en nog weten veel mensen niet dat dit mij op jonge leeftijd is overkomen. Vrienden die ik had in die tijd, bleken niet mijn vrienden te zijn.

In deze periode was ik heel boos op mezelf, ik haatte mezelf. Ik had het idee dat ik het misbruik had uitgedaagd en dat het mijn eigen schuld was. Ik weet nu dat dit niet waar is, maar het heeft heel lang geduurd om de leugens uit mijn hoofd te krijgen.

Ik heb me erg lang alleen gevoeld in mijn verhaal. Tot ik bij therapie kwam en meer vrouwen ontmoette die hetzelfde soort dingen hebben meegemaakt en dezelfde gevoelens hadden. Zeven jaar lang ben ik bezig geweest om de trauma’s en patronen die ik had aangeleerd te verwerken en te veranderen.

Wat ik heb meegemaakt was heel zwaar en niet makkelijk te verwerken, maar nu heeft het me gemaakt tot een krachtige en zelfverzekerde vrouw. Nu mag en wil ik graag andere vrouwen bemoedigen en bijstaan. Ik ben Marieke en ik weet dat ik goed genoeg ben en dat ik ertoe doe!

Liefs Marieke

Juliëtte

Doorzetter, impulsief, betrokken, chaotisch, groot koffieliefhebber, enthousiast.

Het gevoel van “er niet toe doen”, kan naar je eigen idee zo makkelijk bevestigd worden. Kleine opmerkingen als “doe niet zo irritant” en “ik word een beetje moe van je”, kunnen zoveel pijn doen. Mijn hele jeugd wist ik niet beter dan dat ik “niet zoveel kon”, “irritant was”. Dit is zo gebleven totdat ik op mijn 17e in een pleeggezin terecht kwam. Ik kreeg met regelmaat te horen dat wat ik dacht ook belangrijk was en ik kreeg complimentjes over mijn “zijn¨. Hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik er zelf ook in ben gaan geloven.

Nadat ik geslaagd was voor de havo, heb ik een tussenjaar genomen. Daardoor had ik de tijd om aan mezelf te werken. Ik ging van psycholoog naar psycholoog. Maar ik kwam er al snel achter dat dit mij niet verder hielp. Wat mij wel hielp, waren de mensen om mij heen, die oog hadden voor wie ik was. Het is zo belangrijk om de juiste mensen om je heen te hebben en daar een sterke band mee op te bouwen. Vandaar dat ik op mijn 18e besloten heb om mijn traject met de psycholoog stop te zetten en aan mezelf te werken door diepere banden aan te gaan met de mensen om mij heen. 

Daarnaast begon ik vlak na het stopzetten van mijn psycholoog ook aan een studie, waardoor ik weer een doel had om mijn bed uit te komen ’s ochtends. In de vrije tijd die ik naast mijn studie had, ben ik gaan kickboksen. Dit hielp mij erg om mijn frustratie en energie kwijt te kunnen. Daarnaast voel je je mentaal en fysiek sterker, en heb je daadwerkelijk het gevoel dat je de wereld aankan na een uurtje kickboksen! Kickboksen werkte dus goed voor mijn energie en boosheid, maar soms heb je juist rust en natuur om je heen nodig. Op dat soort momenten pak ik mijn camera en trek ik de natuur in met een thermoskan koffie, een goed boek en mijn camera dus. De natuur is een van de weinige dingen om je heen die je de ruimte geeft om na te denken en die niks terug verwacht! 

Ik woon tegenwoordig op mezelf in Utrecht. Ik trek nog heel vaak de natuur in om foto’s te maken en er gewoon even helemaal uit te zijn. En natuurlijk denk ik niet altijd even positief over mijzelf, maar ik heb wel geleerd om mijn gedachtes te relativeren. Iedereen maakt fouten, en daar ben ik zeker geen uitzondering in!

Christelle

Zorgzaam, houdt van gezelligheid, creatief en spreekt verschillende talen vloeiend

Ik groeide op in Zuid-Frankrijk en had een onbezorgde jeugd. Ik werd omringd door vrienden en familie en kon echt kind zijn. Toen ik tien was overleed mijn vader plotseling. Een klap voor onze familie die we niet aan hadden zien komen. Een paar maanden later moest ik voor het eerst naar de middelbare school. Een grote overgang die door het verlies van mijn vader niet makkelijk was. Alles was plotseling veranderd en mijn familie was niet meer hetzelfde. Mijn oudere broer en zus waren inmiddels op zichzelf gaan wonen en ik bleef met mijn moeder alleen achter. Voor mijn moeder was het een zware periode waardoor ik het lastig vond mijn plek te vinden.

School vond ik niet leuk. Gelukkig had ik twee goede vriendinnen en samen sloegen we ons door de schoolperiode heen. Mijn vriendinnen werden mijn familie en met hen deelde ik alles. De volwassenen in mijn leven probeerde ik te vermijden omdat ik me door hen niet begrepen voelde. Vriendschap werd mijn passie en ik kon echt genieten van diepgaande gesprekken. Ik denk dat ik ten diepste een normaal leven wilde leiden zonder mijn moeder met meer zorgen op te zadelen.

Ik droomde van reizen, het leren van andere talen en het ontdekken van de werken. Daarom besloot ik, zodra het kon, te gaan studeren en werken in een ander land. Ik realiseerde me toen pas hoe veel ik van mijn familie en voornamelijk mijn moeder hield. In een ander land wonen was niet altijd makkelijk. Je kan je alleen voelen en je goede vrienden erg missen. Maar ondanks het gemis van mijn vrienden in Frankrijk maakte ik nieuwe vrienden waarmee ik een diepgaande band opbouwde. Het leuke is dat ik nu vrienden hebt uit verschillende landen. Je hebt echt mensen nodig waar je je leven mee kan delen, die naar je luisteren en er voor je zijn.

Inmiddels heb ik een goede balans gevonden. Ik woon nu drie jaar in Nederland. Ik hou van het leren van de Nederlandse taal en het ontmoeten van nieuwe mensen.

José

Student psychologie, enthousiast, open en gezellig, altijd in voor snacks

Voor de eerste dag van de middelbare school heb ik me wel honderd keer afgevraagd wat ik aan moest trekken en hoe ik wél leuk gevonden kon worden, maar niét teveel op zou vallen. Ik maakte wel vrienden op school, maar dit bleef ik echt heel spannend vinden! Ik leerde mezelf af om me helemaal te laten gaan of echt open te zijn, bang om uit de toon te vallen.

Uiteindelijk kreeg ik een vriend en haalde ik al mijn zelfvertrouwen uit zijn liefde voor mij. Toen dit uitging viel ik dan ook echt in een gat en voelde alles verschrikkelijk. Ik voelde me waardeloos en kon niet bouwen op mijn nog oppervlakkige vriendschappen op school. In deze periode maakte ik ook een negatieve seksuele ervaring mee, waardoor ik nog slechter over mezelf ging denken. Wel zorgde dit ervoor dat ik hulp ging zoeken, wat me een heel stuk beter liet voelen.

Eigenlijk ben ik toen pas echt op zoek gegaan naar wie ik ben: waar word ik nou blij van? Wat is mijn eigen kledingstijl? Wat wil ik studeren? Hoe wil ik omgaan met relaties? Dat soort vragen stelde ik mezelf. Ik heb na de middelbare school een tussenjaar gedaan om op zoek te gaan naar de antwoorden en mezelf nog beter te leren kennen. Tijdens dit jaar durfde ik steeds meer te experimenteren met verschillende kledingstijlen maar ging ik bijvoorbeeld ook uitgebreid op zoek naar mijn talenten en mogelijke studiekeuze. Ik kwam erachter dat ik juist veel blijer word van open zijn en lekker gek doen, dan van mezelf inhouden om er maar bij te horen! En ‘happily ever after’ kreeg ik diepgaande vriendschappen bij de studentenvereniging waar ik bij ging.

Toch was er ook een bepaald deel van mij dat ik maar niet goed kon begrijpen. Beetje bij beetje kwam ik er namelijk achter dat ik soms net zo verliefd kon worden op meisjes als op jongens. Zo anders durfde ik nou ook weer niet te zijn! Voorzichtig deelde ik soms wat dingen hierover met bijvoorbeeld mijn zus, die meteen liet merken dat ze nog steeds net zoveel van me zou houden als altijd als ik uit de kast zou komen. Uiteindelijk duurde het best wel lang voordat ik zelf accepteerde dat deze ‘gekke’ gevoelens echt waren en mij helemaal niet gek maakten. Stap voor stap ben ik toen uit de kast gekomen.

Iets wat ik uit deze dingen geleerd heb is dat het heel belangrijk is om mensen om je heen te hebben die echt naar je willen luisteren. Zo’n mens wil ik ook graag voor jou zijn!