Joëlle

Als kind was ik altijd een ontzettend vrolijk meisje, ik was aanwezig, had veel vriendinnetjes en deed graag lekker gek. Toen ik naar de middelbare school ging werden andere dingen voor mij belangrijk.

Op de middelbare school begon een nieuwe manier van leven. Niet je persoonlijkheid maar je uiterlijk was daar belangrijk. Ik kreeg het idee dat je er alleen bij kon horen als je slank was, leuke kleding droeg, een mooie huid had en aandacht kreeg van jongens. Ik deed erg mijn best om erbij te horen, maar niks werkte. Sterker nog ik hoorde er steeds minder bij. Klasgenoten gingen steeds minder met mij om en ik was vaak alleen.

Mijn onzekerheid over hoe ik er uitzag of gedroeg werd steeds erger. Ik durfde niet meer te praten in de klas, ik sloot me af en zette een masker op alsof het allemaal wel prima ging. Als ik thuis was kon ik eindelijk weer mezelf zijn. Daar was ik druk en opgelaten, enthousiast en energiek. Mijn ouders veroordeelden mij niet, ze vonden me leuk zoals ik was.

Mijn zelfvertrouwen nam toe toen ik naar hogere klassen ging. Ik merkte dat mijn persoonlijkheid wél leuk was en dat ik daar niet aan hoefde te twijfelen. Ik kreeg een grote vriendengroep op school en had het echt naar mijn zin. Het voelde steeds meer alsof de ‘echte’ Joëlle naar buiten kwam.

Toch bleef ik het gevoel hebben dat ik minder waard was dan anderen. Vriendinnen van mij die er knapper uitzagen waren toch veel belangrijker? Zij kregen veel meer aandacht van jongens en waren populairder. Ik bleef altijd dit beeld hebben dat ik niet goed genoeg was voor anderen. Ik trad niet op de voorgrond, maar bleef op de achtergrond hangen. Ik wist dat ik zoveel meer in me had en wilde stiekem ook veel meer.

Na de middelbare school heb ik een tussenjaar gedaan waarin ik heel veel over mezelf heb geleerd. Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben een ontzettend leuk en enthousiast persoon! Ik ben geliefd, mooi gemaakt en ontzettend kostbaar. Ik weet nu dat ik het waard ben! Ik ben niet minder dan anderen, ik weet wie ik ben en durf echt te zijn.

Durf jij ook echt te zijn, of doe je vaak alsof?

Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.

Desiree

In mijn tienerjaren stond mijn wereld op zijn kop. In mijn laatste jaar van het VMBO-T kreeg ik verkering met een jongen. Vier jaar later ging de relatie uit. Dat was voor mij een klap, maar ook een bevrijding. Ik kon ineens weer mezelf zijn.

Tijdens mijn relatie met die jongen gebeurde er van alles thuis. Op een dag wilde mijn vader niet meer verder in de relatie met mijn moeder. Hierdoor was ik in hem teleurgesteld en wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Mijn moeder had het ook erg moeilijk met de scheiding, waardoor we als kinderen soms het gevoel hadden tussen onze ouders te moeten kiezen.

Als oudste van het gezin heb ik heb veel discussies gevoerd met mijn ouders, omdat ik me al snel verantwoordelijk voelde voor mijn broertje en zusje. Ik vond dat ik voor hen moest zorgen en hen moest beschermen tegen mijn ouders en de keuzes die zij maakten. In deze periode heeft mijn vader alles op alles gezet om zijn kinderen op nummer één te zetten, waardoor de relatie wel stukje bij beetje kon herstellen.

Pas een jaar nadat mijn ouders uit elkaar waren, zijn ze officieel gescheiden. Weer een jaar later kreeg mijn vader een vriendin. Dat vond ik lastig omdat ik het idee kreeg dat er weinig tot geen rekening werd gehouden met ons als kinderen. In deze periode ging mijn eigen relatie ook uit.

Deze hele periode heeft me veel pijn gedaan, maar ook veel geleerd.

Ik had nooit verwacht dat een scheiding van je ouders zoveel pijn kon doen, maar uiteindelijk zie ik ook dat het voor allebei mijn ouders beter is. Als ik terugkijk zie ik dat het niet altijd makkelijk was, maar dat het altijd goed komt. Ik heb daarom geleerd om voor mezelf op te komen. Met praten kom je een heel eind.

Veerle

Sommige situaties kan je niet kiezen, maar andere dingen in het leven kan je zelf veranderen! Dat is wat ik heb geleerd.

Op school en bij de sport wilde ik graag presteren. Ik denk dat ik mijn ouders trots wilde maken. Ik had het idee dat ik mezelf moest bewijzen als meisje tegenover mijn drie oudere broers en ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen hoefden te maken over mij. Mijn moeder is namelijk ziek en dat gaf al zorgen genoeg.

Op de basisschool en aan het begin van de middelbare school hoorde ik bij de populaire groep op school, maar hier kon ik niet delen hoe ik me voelde. Ik zat niet lekker in mijn vel en werd stiller. Het contact werd dan ook minder.

Dat ik zo fanatiek was bij de sport zorgde ervoor dat ik (bijna) altijd bij de wedstrijd en training aanwezig was. Hierdoor heb ik weleens feestjes van vrienden afgezegd. Ik vond het belangrijk om vrienden te hebben die mijn grote hobby respecteerden. Niet iedereen snapt het, maar dat maakt niet uit. Als je ergens plezier in hebt en talent voor hebt, zet je er dan vooral hard voor in!

Later kreeg ik een nieuwe vriendengroep. Deze vrienden waren minder populair, maar als ik er op terugkijk waren de gesprekken en de tijd die we met elkaar doorbrachten fijner. Het waren niet alleen vrienden om hard mee te lachen of om leuke activiteiten te plannen, maar ook om onze dromen en angsten van het leven te delen. Het mooie is dat ik nog steeds contact met hen heb, ook al wonen er een paar in een andere stad of zelfs een ander land.

Soms voelt het leven als een wedstrijd tegen andere mensen! Maar mijn belangrijkste les is geweest dat ik goed ben zoals ik ben! Ik hoef niet bang te zijn om iemand te teleur te stellen.

Sommige situaties, zoals ziekte bij ouders, kan je niet veranderen, dan moet je leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Bij heel veel andere dingen kunnen je kiezen. Welke opleiding ga ik doen, wie wil ik als vrienden, welke studie/werk wil ik doen? Het lastige is om uiteindelijk een keuze te maken door alle mogelijkheden. Maar vaak is je eerste ingeving wel het beste! Neem de tijd om te ontdekken wat je echt wil…

Nu heb je een kijkje in mijn leven gehad. Wat is jouw verhaal?

Anne-Marieke

Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.

Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.

Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.

Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.

Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.

Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.

Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.

Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.

Marieke

Vanaf mijn elfde worstelde ik met depressieve gevoelens. Ik werd gepest op school en worstelde enorm met mijn zelfbeeld. Ik had het gevoel dat ik er niet mocht zijn. Daarom zocht ik aandacht van jongens, wat mij enorm beschadigd heeft.

Ik trok de verkeerde jongens en mannen aan. Hierdoor werd ik slachtoffer van seksueel misbruik. Ik voelde me leeg en vies en ik werd alsmaar depressiever. Mijn eigenwaarde was compleet verdwenen en ik begon met mezelf te beschadigen. Ik beschadigde mijzelf om de geestelijke pijn te vergeten en even niet te voelen, maar ook vanuit wanhoop en schuldgevoelens. Ik heb jarenlang met dit geheim rondgelopen en nog weten veel mensen niet dat dit mij op jonge leeftijd is overkomen. Vrienden die ik had in die tijd, bleken niet mijn vrienden te zijn.

In deze periode was ik heel boos op mezelf, ik haatte mezelf. Ik had het idee dat ik het misbruik had uitgedaagd en dat het mijn eigen schuld was. Ik weet nu dat dit niet waar is, maar het heeft heel lang geduurd om de leugens uit mijn hoofd te krijgen.

Ik heb me erg lang alleen gevoeld in mijn verhaal. Tot ik bij therapie kwam en meer vrouwen ontmoette die hetzelfde soort dingen hebben meegemaakt en dezelfde gevoelens hadden. Zeven jaar lang ben ik bezig geweest om de trauma’s en patronen die ik had aangeleerd te verwerken en te veranderen.

Wat ik heb meegemaakt was heel zwaar en niet makkelijk te verwerken, maar nu heeft het me gemaakt tot een krachtige en zelfverzekerde vrouw. Nu mag en wil ik graag andere vrouwen bemoedigen en bijstaan. Ik ben Marieke en ik weet dat ik goed genoeg ben en dat ik ertoe doe!

Liefs Marieke