Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.