Joanne

Coördinator, actief, ondernemend en een flinke dosis humor

Hopelijk heb jij iemand om je heen die er altijd voor je is. Iemand op wie je kunt bouwen en waarvan je weet dat je naar haar toe kunt als het niet goed met je gaat. Die persoon was ik voor veel mensen. Fijn natuurlijk voor al die mensen, maar in de tussentijd verloor ik mezelf een beetje uit het oog…
Van jongs af aan heb ik geleerd dat wat anderen vinden en willen, erg belangrijk is. Als eerste je mening geven werd niet heel erg gewaardeerd. Je deed er beter aan als je eerst de meningen van anderen om je heen peilde en pas dan met een (aangepast) verhaal kwam.
Niet alleen de mening, maar ook de wensen en wat de ander nodig heeft, was leidend in wat ik deed en koos. Dat betekende dat ik altijd voor de ander klaar stond. En niet voor één ander, nee veel mensen wisten me te vinden als ze een luisterend oor, advies of een praatje nodig hadden. Dit zijn in zichzelf prachtige waarden en normen die ik van huis uit meegekregen heb, en waar ik ook nog steeds achter sta. Alleen dat veel geven aan anderen heeft ook een keerzijde.
Mezelf aan anderen geven ging langzaam maar zeker namelijk ten koste van mezelf. Ik kwam erachter dat mijn diepe overtuiging was dat de mening en noden van anderen belangrijker waren dan die van mezelf. Of sterker nog: ik wist eigenlijk niet wat ik zelf nodig had, omdat ik altijd maar bezig was met wat ik aan anderen  kon geven. Pleasen, pleasen en nog eens pleasen… Daarbij was het natuurlijk ontzettend belangrijk dat iedereen je aardig vindt. De vraag hoe het met mij ging, kwam dan ook niet heel vaak voor. Ik heb mezelf dan ook vaak in allerlei bochten gewrongen om alle balletjes hoog te houden.
Er kwam een moment waarop ik me realiseerde: ik heb niks meer om te geven. Ik heb mezelf helemaal leeg gegeven. Ik heb altijd voor anderen klaargestaan, maar ben mezelf vergeten. Daarbij kwamen allerlei vragen omhoog: Wat heb ík nodig? Wat zijn míjn grenzen? Durf ik mijn grenzen wel aan te geven? Hoe zullen mensen reageren als ik een keertje ‘nee’ antwoord?
Een spannende periode waarbij ik heel veel over mezelf geleerd heb. En nog steeds… Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die me hierin geholpen hebben en kritische vragen durfden te stellen. Ik heb geleerd (maar ben ook nog steeds aan het leren😉) dat ik veel van mezelf mag geven aan anderen, maar daarbij ook mijn grenzen mag aangeven. En natuurlijk op mijn beurt mag ontvangen. Dat maakt dat vriendschappen veel gezonder worden, waarbij beide personen het beste tot hun recht komen!
Ik ben niet alleen van waarde als ik iets geef aan anderen. Maar ook gewoon, omdat ik ben.