Krista

Student, pedagoog, uitsteller, tikkeltje onhandig

Ongeveer 16 jaar, en zo veel problemen om mij heen: Bij mijn vrienden, in mijn familie! Ik wilde graag helpen en er voor mijn vrienden en familie zijn. Bij iedereen leek wel iets aan de hand te zijn, dus ik wilde andere mensen zeker niet opschepen met mijn eigen ellende. Het was voor mij heel makkelijk om mijn eigen ellende weg te stoppen! Mijn instelling was: “Als ik er niet over praat, dan bestaat het ook niet”.

Wanneer iemand aan mij vroeg hoe het met mij ging, was mijn antwoord standaard dat het erg goed met me ging. Ik hield (en houd natuurlijk nog steeds) heel erg van lachen en gek doen, dat hielp mij ook om nergens aan te denken. Vooral niet aan problemen. Zelfs toen mijn moeder ernstig ziek werd, praatte ik hier het liefst niet over met andere mensen.

Hier is verandering in gekomen toen ik ben gaan studeren, en ik mensen heb leren kennen die geïnteresseerd in mij waren, vragen aan mij stelden en vooral de tijd voor mij namen om naar me te luisteren. In het begin vond ik het heel moeilijk om te zeggen dat het helemaal niet zo goed met me ging. Maar doordat deze mensen geduld hadden, en mij vragen bleven stellen heb ik mijn hart kunnen luchten. Ook heb ik me gerealiseerd dat het soms zo belangrijk kan zijn om toe te geven dat ik vastloop of dat het niet gaat! En dat dit helemaal niet hoeft te betekenen dat lachen en gek doen niet meer kan, juist na een open gesprek zit ik veel lekkerder in mijn vel!