Lisa

Student Social Work, eerlijk, betrouwbaar, zorgzaam en grappig – ik lach om mijn eigen grappen 🙂

Daar stond ik weer, voor de spiegel. Een tienermeisje in ontwikkeling. Nog steeds te dik, volgens mijzelf dan. Vragen borrelden in mij op: ‘Wat vinden anderen van mij?’ ‘Wat als zij mij niet leuk vinden?’. Ik was onzeker.

Mijn onzekerheid groeide, omdat ik mijn zekerheid zocht in de mening van anderen. Anderen zeiden niet dat ik te dik was, ík vond mijzelf te dik en daarom had ik het nodig dat anderen zeiden dat dat niet zo was. Ik koppelde het gevoel wat ik over mijzelf had aan wat ik dacht dat anderen van mij vonden. Ik twijfelde aan mijzelf, maar wat ik in de spiegel zag was niet de realiteit.

Toen ik verkering met een jongen kreeg, bleef ik me zo onzeker voelen. Ik koppelde mijn eigenwaarde aan wat hij van mij vond. Toen hij de relatie verbrak, stortte mijn wereld voor mijn gevoel in elkaar. Ik begon aan alles te twijfelen, want blijkbaar was ik dus niet leuk genoeg.

Tot ik besloot dat ik mijn waarde niet langer wilde laten bepalen door de mening van anderen. Ik begon het om te draaien. In plaats van dat ik negatief dacht over mijzelf en anderen dat liet goedpraten, begon ik zelf positief over mijzelf te spreken. Letterlijk! Ik begon mijn spiegelbeeld te vertellen hoe blij ik was met de vrouw die ik zag. Ik begon na te denken over leugens die ik was gaan geloven door de jaren heen. Er kwam van alles naar boven, leugens als: ‘Ik ben te dik’, ‘Ik ben het niet waard om mee om te gaan’ en ga zo maar door.

Ik begon waarheden op te schrijven die ik tegenover de leugens kon zetten. Waarheden als: ‘Mijn lichaam is perfect zoals het is’, ‘Ik ben mooi’, ‘Ik ben een waardevolle vrouw die van betekenis kan zijn voor anderen’ en zo nog veel meer. In het begin voelde dit ontzettend ongemakkelijk. Stond ik dan, voor de spiegel, tegen mezelf te praten. Uiteindelijk ontdekte ik dat het werkte. Beetje bij beetje verdween mijn onzekerheid en begon ik de woorden die ik sprak te geloven.

Soms doe ik het nog steeds. Als ik voor de spiegel sta. Dan vertel ik de Lisa die ik zie hoe blij ik met en hoe dankbaar ik voor haar ben. Ik heb het nodig dat ik dat hoor. En mijn eigen woorden blijken zoveel meer waard dan de meningen van anderen. Mijn eigen woorden veranderen alles.