Mirjam

Student, spontaan, avontuurlijk en altijd in voor een gezellig feestje

“Ik ga erachter komen wat mama’s huilziekte is.” Dit vond ik een keer terug in mijn dagboek van vroeger, ik denk dat ik een jaar of 7 was. Ik ben er toen nooit achter gekomen en begreep niet echt wat er aan de hand was. Gelukkig ging die ‘huilziekte’ over en was mama weer mijn fijne mama. Pas toen ik 16 was kwam ik erachter dat mijn moeder in die periode depressief was.

Lange tijd heb ik er niet meer aan gedacht. Ik dacht altijd dat mijn enige herinnering aan die periode was dat ik wat vaker bij vriendinnetjes moest spelen, omdat mama ziek was.

Het jaar voor mijn studie, besloot ik voor een tussenjaar naar Canada te gaan en leerde ik mijzelf beter kennen. Ik kwam erachter dat ik het heel moeilijk vind om over mijn gevoelens te praten en dingen die me pijn doen. Ik kan dit niet zonder gelijk in huilen uit te barsten, daarom laat ik het vaak.

Tijdens mijn studie kreeg ik het vak ontwikkelingspsychologie en leerde ik dat het er mee te maken heeft hoe we zijn opgevoed en de dingen die we als kind hebben meegemaakt en wat de effecten zijn op kinderen als ouders depressief zijn. Opeens vielen er allemaal dingen op hun plek. Opeens herinnerde ik dingen van toen die ik altijd had weggedrukt. Ik vond dit best heel moeilijk en confronterend. Als je als kind ziet dat je moeder verdrietig is, wil je niet ook nog je eigen verdriet delen. Ik was altijd een erg vrolijk kind en maakte het graag iedereen naar zijn zin (nog steeds wel). Ik denk dat daar mijn moeite vandaan komt met het praten over gevoelens. Nu ik het weet, heb ik echt het gevoel dat ik eraan kan werken. Ook heb ik erover gepraat en dat luchtte op. Nog steeds vind ik het moeilijk, ik vind het zelfs lastig om erover te schrijven, maar ik geloof wel dat het goed is.

Boven alles ben ik enorm trots op mijn moeder, hoe sterk zij is. Hoe zij ondanks alles ons met zoveel liefde heeft opgevoed. Zoveel respect heb ik ook voor mijn vader, hoe hij zich altijd staande heeft gehouden. Ik weet dat ik altijd op hem kan rekenen. Hoe sterk zij samen zijn, zij zijn echt een voorbeeld voor mij. Ik zou hen dan ook nooit iets kwalijk nemen, ik ben hen boven alles dankbaar. Maar het zijn wel dingen die mij hebben gevormd en het is oké daarover te praten. Depressie is een moeilijk onderwerp, maar het is niks waar iemand zich voor hoeft te schamen. Door erover te praten zeg ik absoluut niet dat mijn moeder geen goede moeder was, maar nu ik het erken kan ik wel aan mijzelf werken en het een plekje geven. En dat lucht op!