Noor

Zorgzaam, betrokken, en een groot dieren- en hondenliefhebber!

Als tiener was ik erg bezig met erbij horen en zo goed mogelijk presteren op school. Ik kon me ontzettend druk maken om mijn cijfers en sliep dan erg slecht of maakte door de stress ruzie met mijn ouders. Ook trok ik het mij erg aan wanneer iemand een opmerking maakte over bijvoorbeeld mijn uiterlijk; deze interpreteerde ik vaak direct negatief. Ik hechtte heel veel waarde aan de mening van een ander en besefte mij destijds eigenlijk niet zo goed dat een ander niet per se gelijk heeft. Meningsverschillen ging ik uit de weg, ik zei nooit ‘nee’ en ik plaatste de behoeftes en wensen van een ander boven die van mijzelf.

Heel veel dingen vond ik spannend, wat er voor kon zorgen dat ik dichtklapte of juist een grote mond gaf en mij harder voordeed dan ik was. Op een gegeven moment was ik vooral heel veel aan het piekeren en tegen de kleinste dingen op aan het kijken. Desondanks kon ik altijd weer de moed verzamelen om ook de dingen die ik spannend vond te doen, zoals voor het eerst op date gaan (want was ik wel leuk genoeg om mee op date te gaan?), eindexamens maken (ik begon zeker 6 weken van te voren met dagenlang studeren want ik ging er vast niks van bakken), gaan studeren (want was ik daar wel slim genoeg voor?), een reis maken naar de andere kant van de wereld (hield ik dat wel vol?), mij aansluiten bij een studentenvereniging (zou ik er wel bij horen?), nieuwe bijbaantjes aangaan (kon ik dat wel?). Ik besloot te gaan sporten (hardlopen & kickboksen) om mijn hoofd wat leger te maken, dat deed ik eerder niet zoveel want ook dan was ik onzeker over of ik het wel goed deed. Daarnaast ging ik ook beter voor mezelf te zorgen. En langzaam maar zeker durfde ik steeds meer voor mijzelf op te komen; te dragen wat ik mooi vond, te doen wat ik leuk vond, mijn mening uit te spreken en verbreedde ik mijn horizon. Vandaag de dag heeft dit geresulteerd in dat ik me goed voel bij wie ik ben, hoe ik eruit zie en wat ik doe. En nog veel belangrijker: met wie ik omga, want dat bepaalt zo veel!

Ik vind het nog steeds lastig om confrontaties aan te gaan, maar heb ook geleerd dat ik kritisch mag zijn en dat ik meningsverschillen niet persoonlijk moet nemen. Een discussie kan ook op een prettig manier gevoerd worden, en binnen een goede vriendschap kan dat. Ook kan ik me nog steeds weleens druk maken om wat anderen over mij denken, maar het doet niet meer zo veel met mij zoals het dat vroeger deed. Hoewel ik met een goed gevoel terugkijk op mijn tienertijd, zie ik een meisje dat erg zoekende was.

Ik had mezelf destijds iemand gegund die me had kunnen vertellen dat ik bij mijn gevoel moest blijven! Iemand die mij kon aanmoedigen wanneer ik ergens tegen opzag en om te blijven doen waar ik blij van werd, omdat dan vroeg of laat alles weer op zijn plek valt. Ik hoop dat voor jou te kunnen zijn!