Lucca

Dag lieve meiden!

Ik ben Lucca, 23 jaar en woon samen met mijn vriend in Utrecht. In mijn vrije tijd ben ik vaak met vrienden om mij heen en kan ik enorm genieten van lekker eten!

Momenteel ben ik sinds 1 jaar aan het werk na mijn studie Hotelschool in Maastricht. Als recruiter help ik jonge mensen met het vinden van een juiste en passende baan. De keuze waar ik nu maandelijks veel jonge starters mee help vond ik zelf ook lastig. Ik vind het nu erg leuk om mee te denken en vooral te luisteren waar jonge mensen behoefte aan hebben.

Vroeger vond ik het erg lastig om te weten wat ik nou écht leuk vond en wat ik goed kon. Door mijn passie voor reizen en voor stages ben ik vaak voor langere tijd in het buitenland geweest. Het kwam toen wel eens voor dat ik heimwee had, me anders voelde en soms even niet wist wat ik moest doen. Daardoor heb ik heel goed geleerd hoe het is om met ‘jezelf’ te zijn in plaats van altijd mensen om je heen te hebben. Dat heeft mij veel gebracht. Ik kan nu op mijzelf vertrouwen en weet dat ik zelf veel meer kan dan ik soms denk.

Ik vind het heel mooi om onderdeel te zijn van Zoals JIJ, want ik wil graag jonge meiden/vrouwen helpen die worstelen met zelfvertrouwen, die het soms even niet weten en het lastig vinden dat je niet altijd grip hebt op je eigen situatie. Ik vond dat persoonlijk soms moeilijk om te accepteren. Hulp vragen is oké!

Larissa

Vrolijk, positief, een aanpakker, een levensgenieter en een echte verbinder

Mijn ouders zijn in mijn tienerjaren uit elkaar gegaan. Dit was geen pretje om mee te maken. Vooral omdat ik in die periode op ontdekkingstocht was met wat ik nu met mijn leven wil. Tijdens de scheiding van mijn ouders is het uit gegaan met mijn toenmalige vriendje en verloor ik heel wat goede vriendinnen. Dit alles zorgde ervoor dat ik een lichte vorm van depressie heb gekregen.

Ik schrok hier enorm van, omdat ik hierdoor het gevoel kreeg dat ik anders was dan de rest en niet goed genoeg was. Ik wist niet meer wie ik was, wat ik kon en werd extreem onzeker. Ik kreeg het gevoel dat ik extreem faalde in het leven. Ik ging boeken lezen over zelfreflectie en daar werd ik geïnspireerd door een uitspraak: ‘Wanneer je de bodem van de put raakt, kan je alleen nog maar omhoog klimmen’. Ik dacht eerst: ‘Hoe kan je nu omhoog klimmen uit een put, dat lukt toch nooit met die gladde muren?’ Ik las toen dat je wel handvatten nodig hebt om omhoog te klimmen. Je kan het niet alleen. Je hebt hulp nodig bij het klimmen.

Ik ben toen zelf opzoek gegaan naar die hulp door in gesprek te gaan met een psycholoog. Het was doodeng om opzoek te gaan naar hulp, maar ik had handvatten nodig om uit die put te komen. Na heel wat handvatten te hebben benut durf ik nu wel met redelijk opgeheven hoofd te zeggen dat ik uit die put ben gekomen. Ik ben natuurlijk, tijdens deze periode, nog wel een paar keer wat naar beneden gevallen. Alleen ik heb geleerd dat het erbij hoort.

Op dit moment geniet ik van het leven, doe ik iets wat ik leuk vind, weet ik dat het leven niet perfect is en dat het niet erg is als het soms ook even wat minder goed gaat. Ik heb afgelopen jaren heel wat mooie lessen mogen leren en ben deze nog steeds aan het leren, want ik denk altijd maar zo: ‘Het leven is één grote leerschool’.

Als ik terug kijk naar deze periode had ik het heel erg prettig gevonden als ik iemand aan mijn zijde had die begreep wat ik voelde en begreep wat ik heb moeten doorstaan. Iemand die mij af en toe wat positiefs meegaf of hielp om even de situatie anders te bekijken. Of juist gewoon iemand waar ik heerlijk tegen aan kon klagen over alles wat @#$% was in mijn leven. Ik heb mij in deze periode heel eenzaam gevoeld. Ik vind het fijn dat ik onderdeel kan zijn van Zoals JIJ, want ik weet zeker dat er meiden/jonge vrouwen zijn die op dit moment moeten worstelen met dit soort ervaringen. Als jij dat bent wil ik er graag voor je zijn!

Saskia

Eetfanaat, liefde voor festivals en reizen, creatief, betrouwbaar, kan heel goed luisteren

Hoi! Ik ben Saskia, 34 jaar en vul mijn week met werken, series kijken, lezen, koken/bakken en sporten. En al mijn lieve vrienden natuurlijk! Ohja, ik ga ook het liefst zo vaak mogelijk op reis naar exotische plekken.

Als tiener vond ik mezelf eigenlijk nooit echt cool genoeg. Ik had meer dan genoeg vriendinnen hoor, maar ik vond iedereen altijd knapper, leuker en socialer dan ik. Ik ben eigenlijk ook best heel introvert, dat heb ik nog niet zo lang geleden eigenlijk pas ontdekt. Ik hou er van om met vrienden te zijn, maar hou er ook van om alleen te zijn, zelf dingen doen en voel me niet snel comfortabel in grote groepen. En weet je wat? Dat is oké! Niet iedereen hoeft die social butterfly te zijn die altijd maar in het middelpunt van de belangstelling staat. Had ik dat maar geweten toen ik jonger was ;)! Uiteindelijk is het het allerbelangrijkst dat je mensen om je heen hebt bij wie je jezelf kunt zijn en die jou leuk vinden om wie je bent, en bij wie je terecht kunt als het even niet zo lekker met je gaat.

Ook had ik eigenlijk geen flauw idee wat ik wilde worden (nog steeds niet eigenlijk ;)). Heb uiteindelijk op gevoel een studie gekozen, journalistiek, en dat bleek een hele goede zet. Niet omdat ik had bedacht wat ik er mee ging worden, maar omdat ik het ‘leuk vond om te schrijven’. Nu heb ik een eigen bedrijf als grafisch ontwerper. Ga ik dit de rest van mijn leven doen? Geen idee. Er zijn zo veel dingen die me leuk lijken nog! Van een eigen koffiebar tot psychologie. Dus misschien ga ik over een tijdje wel een nieuwe opleiding volgen en mijn leven omgooien. You never know.

En tsja, ook als volwassene is het leven echt niet altijd makkelijk. Mijn broertje is in november 2019 overleden aan zelfdoding en rouwen is een ingewikkeld iets, op elke leeftijd. Gelukkig heb ik veel lieve vrienden en familie om mij heen die er altijd zijn, en ik kan er goed over praten. Daarnaast ben ook een hele goede luisteraar. Dus wie weet kan ik jou ook helpen met er voor je zijn en naar je luisteren als je door een moeilijke of verdrietige periode gaat. Of gewoon als je lekker wilt kletsen over leuke dingen natuurlijk. Alles kan en mag bij mij!

Anne

Doorzetter, dierenvriend, betrouwbaar, gevoelig en zorgzaam.

Ik werk als Verpleegkundige in een ziekenhuis en dit vind ik heel erg leuk om te doen! Buiten mijn werk om houd ik ervan om te sporten. Ik doe aan hardlopen, wielrennen en skeeleren, maar vind het ook fijn om te wandelen. Door het sporten krijg ik rust in mijn hoofd en ik vind het lekker om buiten te zijn. Verder houd ik heel erg van dieren (behalve van vogels) en aai ik ze het liefst allemaal! Ik vind het fijn om onder de mensen te zijn, maar kan ook goed alleen zijn.

Vroeger kreeg ik vaak de vraag wat ik later graag wilde worden. Al aan het begin van de middelbare school werd er van je verwacht dat je een vakkenpakket koos, waarmee je je gekozen studie en beroep kon gaan uitoefenen. Het kiezen van een goede baan met een goed salaris was hierbij belangrijk. De vraag hoe je je later wilde voelen over het leven en over jezelf kwam niet aan de orde. Je leerde niet hoe je om kan gaan met tegenslag of hoe je meer zelfvertrouwen en eigenwaarde kon creëren.

Voor mijn gevoel was het leven vaak een ‘wedstrijd’, waarbij je zo snel mogelijk een opleiding moest afronden met het liefst nog een paar extra vakken en ook nog een druk en sociaal leven waarbij er geen feestje gemist werd. Ik merkte zelf dat ik deze ‘wedstrijd’ niet aan kon. Ik kreeg op de middelbare school allerlei onverklaarbare lichamelijke klachten waardoor ik heel veel lessen miste en bleef zitten. Ik wilde in eerste instantie niet erkennen dat deze onverklaarbare lichamelijke klachten veroorzaakt werden door stress en bleef hopen dat er een lichamelijke oorzaak werd gevonden. Dit was een moeilijk en eenzaam proces en de lichamelijke oorzaak niet werd gevonden.

Ik vond het moeilijk om te zien dat mensen om mij heen voor mijn gevoel al zoveel ‘verder’ waren dan ik, en ik voor mijn gevoel stil stond. Nu zie ik in dat ik niet stil stond, maar dat ik bezig was met dingen die voor mij op dat moment belangrijk waren. Ik leerde in diverse therapieën dat het leven geen wedstrijd is en dat er aan het eind van het leven geen checklist wordt afgevinkt voor alle denkbeeldige deadlines die je hebt behaald of niet. Het maakt niet uit als je nog niet weet welk vakkenpakket je wil kiezen of welke studie je wil doen. Het is belangrijker om te kijken naar wat je nu hebt en hoe dat voor je voelt. Wat zou je nu graag willen en hoe kan je dat (in kleine stapjes) bereiken? Ik wil graag met je meedenken!

Inge

Gezellig, sociaal, aardig, behulpzaam, betrouwbaar en een beetje onhandig. Ik loop vaak tegen dingen aan of laat ik dingen vallen.

Hoi meiden!
Ik ben Inge en ik ben 27 jaar. Samen met mijn vriend woon ik in Nieuwegein. In mijn vrije tijd ga ik er graag op uit, kijk ik series, lees ik boeken en kook/bak ik veel.

Op dit moment werk ik al bijna 3 jaar op een kinderdagverblijf. Toen ik 15 jaar was zat ik in het 3e jaar van het VMBO-T. Daar moesten we al een richting kiezen met bepaalde vakken. Ik vond het erg moeilijk, omdat ik nog helemaal niet wist wat ik later wilde gaan doen. Uiteindelijk heb ik de richting zorg en welzijn gekozen, omdat dit past bij de vakken waar ik goed in was. Ik heb lang gezocht naar wat ik nou echt leuk vind. Zo heb ik in een kledingwinkel gewerkt, ben ik schoonheidsspecialiste geworden en kwam ik uiteindelijk bij kinderopvang. In die zoektocht was ik erg onzeker, omdat mijn vriendinnen wel wisten wat ze wilden worden. Daar was ik erg jaloers op.

Ik heb geleerd dat het helemaal niet erg is als je het antwoord niet weet. Dat geldt niet alleen voor beroepen, maar voor alles. Het lijkt mij erg leuk om je te ontmoeten en te luisteren naar jouw verhaal.

Anouschka

Kunstzinnig, muzikaal en dol op reizen.

Ik groeide op met twee zussen en een broer en ons huis was niet zo groot. Mijn oudere zus kon alles als eerst, mijn broertje was de enige jongen en mijn zusje deed alles als laatst. Vooral als tiener begon ik me af te vragen: wat maakt mij bijzonder?

Ik was altijd al creatief en was het liefste de hele dag aan het tekenen en liedjes schrijven. Toen ik naar de middelbare school ging, had ik daar helaas geen tijd meer voor. Omdat ik graag bijzonder wilde zijn, deed ik namelijk extra mijn best om hoge cijfers te halen en werkte zo hard dat ik uren aan mijn huiswerk zat. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Mensen vroegen niet hoe het met me ging, maar vanbinnen zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Ik geloofde niet dat ik belangrijk was.

Ondertussen heb ik ontdekt hoe leuk het is om te kiezen voor wat je belangrijk vindt. Ik teken, schilder en zing nu iedere dag en geniet ervan dat ik niet bijzonder hoef te zijn voor iemand anders. Het begon met goede gesprekken die ik had met vriendinnen: wat wil je? Door te doen wat je goed kunt en waar je energie van krijgt, hoef je niet meer van iemand anders te horen dat je goed genoeg bent. Als vanzelf lukte het me toen ook om gewoon in de tuin te zitten in de zon en blij te zijn met mezelf. Niet iedere dag, maar steeds vaker.

Het is fijn om te vertellen over je (stiekeme) dromen, of je er al in gelooft of nog niet. Het lijkt me heel leuk om met jou te dromen over wat jij wilt, en ik zal je zeker vragen hoe het met je gaat. Sommige dingen zie je niet aan de buitenkant, maar die voel je wel.

Dorien

Wat wil je later worden? Hoe gaat het op school? Hoe gaat het met de studie? Hele normale vragen die jou vast ook wel gesteld worden of gesteld zijn. Als kind vond ik dat leuke vragen, maar toen het later helemaal niet zo lekker meer ging op school vermeed ik die vragen liever.

Ik wilde vroeger arts worden en dan het liefst neurochirurg. Daarom ging ik na de brugklas havo/vwo naar de tweede klas van het gymnasium. Helaas was ik dat jaar veel ziek. Omdat ik veel lessen miste lukte het niet om alle vakken goed bij te houden en besloot ik over te stappen naar het vwo, daarmee kun je tenslotte ook naar de universiteit. Ik was wel een beetje teleurgesteld in mezelf, maar probeerde in mijn nieuwe klas de draad weer op te pakken. Ook nu gooide mijn gezondheid roet in het eten en moest ik na de 3e klas kiezen of ik wilde blijven zitten of naar de havo zou gaan. Ik had het gevoel alsof ik faalde en mijn toekomstplannen niet waar kon maken.

Ik koos voor de havo, maar wist niet wat ik daarna wilde doen. Omdat ik graag voor mensen zorg en de medische wereld interessant vind, besloot ik verpleegkunde te gaan doen. Na twee jaar kwam ik erachter dat ik daar toch niet op mijn plek zat. Ik was erg teleurgesteld in mezelf en werd er erg onzeker van dat ik niet wist waar mijn talenten lagen en wat ik precies wilde met mijn leven.

Tijdens een tussenjaar heb ik goed nagedacht over mijn volgende stappen, waarna ik weer ging studeren. Opnieuw lukte dit niet vanwege mijn gezondheid. Ik kwam thuis te zitten en voelde me een totale mislukkeling. Ik had geen vertrouwen in mijn lichaam en alles wat ik probeerde mislukte!

In die periode heb ik gemerkt hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Ondanks dat ik het even allemaal niet meer zo zag zitten en de toekomst erg donker inzag bleven mijn vriend (nu man), familie en vrienden mij steunen. Nadat ik met hun hulp mezelf weer bij elkaar geraapt had besloot ik te gaan werken. Ik vond een baantje als huishoudelijke hulp. Heel wat anders dan de ambitieuze plannen die ik vroeger had, maar ik merkte hoe belangrijk dit dienstbare werk was voor de mensen bij wie ik kwam en dat ik voldoening kon halen uit die kleine dingen.

Ik begon mezelf en het leven weer wat meer te waarderen. Dat gaf me ook moed om weer een nieuwe stap te zetten en toch weer iets richting de zorg te zoeken. Via een uitzendbureau kwam ik terecht op een woning voor verstandelijk gehandicapten waar ik nu een vaste baan heb. En ik zit daar helemaal op mijn plek!

Nooit dacht ik via deze moeizame weg mijn bestemming te vinden. Achteraf ben ik juist erg dankbaar voor de dingen die ik heb meegemaakt en zie ik in dat je het leven niet zelf in de hand hebt. Als ik mijn eigen levensloop had kunnen bepalen had dat er heel anders uitgezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar meer voldoening uit zou halen of nog trotser op mezelf zou zijn dan nu. Ik heb geleerd plannen soms los te laten en dat mijn leven waardevol is, ook als het anders loopt dan ik zelf heb uitgestippeld. Ik waardeer nu de mooie dingen in mijn leven juist extra en zie in dat het niet zo vanzelfsprekend is als alles goed gaat.

Ik hoop dat mijn verhaal anderen hoop kan bieden. Omdat ik zelf heb ervaren hoe fijn het is als mensen je steunen lijkt het me heel mooi om er zelf ook voor iemand te kunnen zijn.

Desiree

In mijn tienerjaren stond mijn wereld op zijn kop. In mijn laatste jaar van het VMBO-T kreeg ik verkering met een jongen. Vier jaar later ging de relatie uit. Dat was voor mij een klap, maar ook een bevrijding. Ik kon ineens weer mezelf zijn.

Tijdens mijn relatie met die jongen gebeurde er van alles thuis. Op een dag wilde mijn vader niet meer verder in de relatie met mijn moeder. Hierdoor was ik in hem teleurgesteld en wilde ik eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Mijn moeder had het ook erg moeilijk met de scheiding, waardoor we als kinderen soms het gevoel hadden tussen onze ouders te moeten kiezen.

Als oudste van het gezin heb ik heb veel discussies gevoerd met mijn ouders, omdat ik me al snel verantwoordelijk voelde voor mijn broertje en zusje. Ik vond dat ik voor hen moest zorgen en hen moest beschermen tegen mijn ouders en de keuzes die zij maakten. In deze periode heeft mijn vader alles op alles gezet om zijn kinderen op nummer één te zetten, waardoor de relatie wel stukje bij beetje kon herstellen.

Pas een jaar nadat mijn ouders uit elkaar waren, zijn ze officieel gescheiden. Weer een jaar later kreeg mijn vader een vriendin. Dat vond ik lastig omdat ik het idee kreeg dat er weinig tot geen rekening werd gehouden met ons als kinderen. In deze periode ging mijn eigen relatie ook uit.

Deze hele periode heeft me veel pijn gedaan, maar ook veel geleerd.

Ik had nooit verwacht dat een scheiding van je ouders zoveel pijn kon doen, maar uiteindelijk zie ik ook dat het voor allebei mijn ouders beter is. Als ik terugkijk zie ik dat het niet altijd makkelijk was, maar dat het altijd goed komt. Ik heb daarom geleerd om voor mezelf op te komen. Met praten kom je een heel eind.

Veerle

Sommige situaties kan je niet kiezen, maar andere dingen in het leven kan je zelf veranderen! Dat is wat ik heb geleerd.

Op school en bij de sport wilde ik graag presteren. Ik denk dat ik mijn ouders trots wilde maken. Ik had het idee dat ik mezelf moest bewijzen als meisje tegenover mijn drie oudere broers en ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen hoefden te maken over mij. Mijn moeder is namelijk ziek en dat gaf al zorgen genoeg.

Op de basisschool en aan het begin van de middelbare school hoorde ik bij de populaire groep op school, maar hier kon ik niet delen hoe ik me voelde. Ik zat niet lekker in mijn vel en werd stiller. Het contact werd dan ook minder.

Dat ik zo fanatiek was bij de sport zorgde ervoor dat ik (bijna) altijd bij de wedstrijd en training aanwezig was. Hierdoor heb ik weleens feestjes van vrienden afgezegd. Ik vond het belangrijk om vrienden te hebben die mijn grote hobby respecteerden. Niet iedereen snapt het, maar dat maakt niet uit. Als je ergens plezier in hebt en talent voor hebt, zet je er dan vooral hard voor in!

Later kreeg ik een nieuwe vriendengroep. Deze vrienden waren minder populair, maar als ik er op terugkijk waren de gesprekken en de tijd die we met elkaar doorbrachten fijner. Het waren niet alleen vrienden om hard mee te lachen of om leuke activiteiten te plannen, maar ook om onze dromen en angsten van het leven te delen. Het mooie is dat ik nog steeds contact met hen heb, ook al wonen er een paar in een andere stad of zelfs een ander land.

Soms voelt het leven als een wedstrijd tegen andere mensen! Maar mijn belangrijkste les is geweest dat ik goed ben zoals ik ben! Ik hoef niet bang te zijn om iemand te teleur te stellen.

Sommige situaties, zoals ziekte bij ouders, kan je niet veranderen, dan moet je leren om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Bij heel veel andere dingen kunnen je kiezen. Welke opleiding ga ik doen, wie wil ik als vrienden, welke studie/werk wil ik doen? Het lastige is om uiteindelijk een keuze te maken door alle mogelijkheden. Maar vaak is je eerste ingeving wel het beste! Neem de tijd om te ontdekken wat je echt wil…

Nu heb je een kijkje in mijn leven gehad. Wat is jouw verhaal?

Anne-Marieke

Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.

Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.

Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.

Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.

Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.

Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.

Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.

Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.