Lianne

Behulpzaam, zelfverzekerd, vriendelijk, enthousiast, luisterend oor en wordt elke ochtend vrolijk wakker.

Hoi mijn naam is Lianne, ik woon in Utrecht en studeer hier psychologie. Ik ben enthousiast en bedenk altijd wel creatieve ideeën. Zo vind ik het leuk om te dansen (van hiphop tot modern), muziek te maken, te koken, iets sportiefs of creatiefs te doen. Ik vind veel dingen leuk om te doen maar wil dan ook wel eens te veel doen, wat stress kan geven. Om al die leuke dingen te kunnen doen en niet te moe of te gestrest te raken, is het handig om te weten wat bij jou past en wanneer je tijd voor jezelf nodig hebt. Ik leer steeds meer om keuzes te maken die bij mij passen en dat het eigenlijk heel fijn is om niet alles te hoeven doen wat mij leuk lijkt. Ik ben nu gelukkig niet meer zo bang om leuke dingen te missen!

Ik vind het mooi en belangrijk dat vrouwen elkaar steunen en helpen. Met mijn vriendinnen praten we bijvoorbeeld over onze dromen maar ook over moeilijke dingen die we meemaken of waar we onzeker over zijn. We moedigen elkaar aan proberen elkaar te helpen. Ik voel mij altijd gesteund als een vriendin mij een peptalk geeft voordat ik iets moeilijks ga doen, zoals het maken van een grote opdracht voor school. Wanneer ik denk dat ik iets niet kan of dat ik niet slim, sportief, mooi of stoer genoeg ben praat ik daar met een goede vriendin over. Door dit te doen en door mijn geloof leer ik mijzelf lief te hebben en heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Ik was eerst best verlegen en wist niet zeker of ik leuk en grappig genoeg was om in een groep mee te kletsen en mijzelf te kunnen zijn. Het bleek dat, wanneer ik doe en zeg wat bij mij past, ik niet net zo grappig of uitbundig hoef te zijn als anderen want ik ben zelf leuk genoeg. Ik ben gaan beseffen dat er niemand zoals ik en niemand zoals jij is, dat we niet zoals iemand anders hoeven te zijn en dat dat super tof is!

Nog een random feitje over mij: ik ga graag naar het bos, strand, musea, bioscoop, of een park. Als je met mij in contact komt als maatje kunnen we daar misschien een keer samen heen gaan? 🙂

Saskia

Eetfanaat, liefde voor festivals en reizen, creatief, betrouwbaar, kan heel goed luisteren

Hoi! Ik ben Saskia, 34 jaar en vul mijn week met werken, series kijken, lezen, koken/bakken en sporten. En al mijn lieve vrienden natuurlijk! Ohja, ik ga ook het liefst zo vaak mogelijk op reis naar exotische plekken.

Als tiener vond ik mezelf eigenlijk nooit echt cool genoeg. Ik had meer dan genoeg vriendinnen hoor, maar ik vond iedereen altijd knapper, leuker en socialer dan ik. Ik ben eigenlijk ook best heel introvert, dat heb ik nog niet zo lang geleden eigenlijk pas ontdekt. Ik hou er van om met vrienden te zijn, maar hou er ook van om alleen te zijn, zelf dingen doen en voel me niet snel comfortabel in grote groepen. En weet je wat? Dat is oké! Niet iedereen hoeft die social butterfly te zijn die altijd maar in het middelpunt van de belangstelling staat. Had ik dat maar geweten toen ik jonger was ;)! Uiteindelijk is het het allerbelangrijkst dat je mensen om je heen hebt bij wie je jezelf kunt zijn en die jou leuk vinden om wie je bent, en bij wie je terecht kunt als het even niet zo lekker met je gaat.

Ook had ik eigenlijk geen flauw idee wat ik wilde worden (nog steeds niet eigenlijk ;)). Heb uiteindelijk op gevoel een studie gekozen, journalistiek, en dat bleek een hele goede zet. Niet omdat ik had bedacht wat ik er mee ging worden, maar omdat ik het ‘leuk vond om te schrijven’. Nu heb ik een eigen bedrijf als grafisch ontwerper. Ga ik dit de rest van mijn leven doen? Geen idee. Er zijn zo veel dingen die me leuk lijken nog! Van een eigen koffiebar tot psychologie. Dus misschien ga ik over een tijdje wel een nieuwe opleiding volgen en mijn leven omgooien. You never know.

En tsja, ook als volwassene is het leven echt niet altijd makkelijk. Mijn broertje is in november 2019 overleden aan zelfdoding en rouwen is een ingewikkeld iets, op elke leeftijd. Gelukkig heb ik veel lieve vrienden en familie om mij heen die er altijd zijn, en ik kan er goed over praten. Daarnaast ben ook een hele goede luisteraar. Dus wie weet kan ik jou ook helpen met er voor je zijn en naar je luisteren als je door een moeilijke of verdrietige periode gaat. Of gewoon als je lekker wilt kletsen over leuke dingen natuurlijk. Alles kan en mag bij mij!

Lotte

Enthousiast, blij, dierenliefhebber, tennisser en gevoelig

Ik ben nu een gelukkige jonge vrouw van 21 jaar, maar toen ik ongeveer 15 jaar was voelde geluk erg ver weg. Ik heb erg lieve ouders die tijdens mijn middelbareschooltijd vaak zeiden dat ze van mij hielden. Dit zijn woorden die je graag wilt horen als een tiener, maar toch voelde deze woorden aan als leegte. Wat betekenen woorden als je geen daden ziet? Ze zeiden dat ze van me hielden, maar ze waren vooral bezig met mijn zus die depressief was in mijn middelbare schoolperiode.

Door de vele ruzies thuis tussen mijn moeder en zus probeerde ik zo min mogelijk thuis te zijn en ging ik ‘chillen’ met vriendinnen en jongens. Opzoek naar de aandacht van anderen, omdat ik die thuis niet kreeg voor mijn gevoel. In die periode voelde ik mij eenzaam. Ik wilde er namelijk niet over praten met vriendinnen, omdat ik dacht dat ik mij aanstelde. Hierdoor bleef ik zelf met al mijn gedachten en gevoelens zitten. Dit had als gevolg dat ik me ongelukkig ging voelen.

De dagen waren minder leuk en kleurrijk dan voorheen. De grapjes die vriendinnen maakte begon ik steeds minder grappig te vinden. Mijn te blije uitstraling en lach begon over te gaan in een nep masker die ik telkens op zette, zodat niemand zou ontdekken hoe ik mij echt voelde. Ik miste in die periode iemand die naar mij omkeek en mijn verdriet en eenzaamheid zag. Iemand die mijn situatie begreep en naar mij wilde luisteren.

Ben jij ook opzoek naar zo’n persoon? Ik wil die persoon graag voor jou zijn! Nu geniet ik enorm van de tijd samen met mijn gezin en ervaar ik ook dat mijn ouders van mij houden. Het was een heftige periode, maar door uiteindelijk toch te praten met een vriendin en naar therapeuten te gaan geniet ik nu weer van het leven. Ik woon momenteel dan ook heel gelukkig in Utrecht met drie lieve vriendinnen. Mijn dagelijks leven wordt gevuld door mijn studie Social Work, stage in de GGZ en Jeugdzorg, afspreken met vrienden en tennissen.

Noor

Zorgzaam, betrokken, en een groot dieren- en hondenliefhebber!

Als tiener was ik erg bezig met erbij horen en zo goed mogelijk presteren op school. Ik kon me ontzettend druk maken om mijn cijfers en sliep dan erg slecht of maakte door de stress ruzie met mijn ouders. Ook trok ik het mij erg aan wanneer iemand een opmerking maakte over bijvoorbeeld mijn uiterlijk; deze interpreteerde ik vaak direct negatief. Ik hechtte heel veel waarde aan de mening van een ander en besefte mij destijds eigenlijk niet zo goed dat een ander niet per se gelijk heeft. Meningsverschillen ging ik uit de weg, ik zei nooit ‘nee’ en ik plaatste de behoeftes en wensen van een ander boven die van mijzelf.

Heel veel dingen vond ik spannend, wat er voor kon zorgen dat ik dichtklapte of juist een grote mond gaf en mij harder voordeed dan ik was. Op een gegeven moment was ik vooral heel veel aan het piekeren en tegen de kleinste dingen op aan het kijken. Desondanks kon ik altijd weer de moed verzamelen om ook de dingen die ik spannend vond te doen, zoals voor het eerst op date gaan (want was ik wel leuk genoeg om mee op date te gaan?), eindexamens maken (ik begon zeker 6 weken van te voren met dagenlang studeren want ik ging er vast niks van bakken), gaan studeren (want was ik daar wel slim genoeg voor?), een reis maken naar de andere kant van de wereld (hield ik dat wel vol?), mij aansluiten bij een studentenvereniging (zou ik er wel bij horen?), nieuwe bijbaantjes aangaan (kon ik dat wel?). Ik besloot te gaan sporten (hardlopen & kickboksen) om mijn hoofd wat leger te maken, dat deed ik eerder niet zoveel want ook dan was ik onzeker over of ik het wel goed deed. Daarnaast ging ik ook beter voor mezelf te zorgen. En langzaam maar zeker durfde ik steeds meer voor mijzelf op te komen; te dragen wat ik mooi vond, te doen wat ik leuk vond, mijn mening uit te spreken en verbreedde ik mijn horizon. Vandaag de dag heeft dit geresulteerd in dat ik me goed voel bij wie ik ben, hoe ik eruit zie en wat ik doe. En nog veel belangrijker: met wie ik omga, want dat bepaalt zo veel!

Ik vind het nog steeds lastig om confrontaties aan te gaan, maar heb ook geleerd dat ik kritisch mag zijn en dat ik meningsverschillen niet persoonlijk moet nemen. Een discussie kan ook op een prettig manier gevoerd worden, en binnen een goede vriendschap kan dat. Ook kan ik me nog steeds weleens druk maken om wat anderen over mij denken, maar het doet niet meer zo veel met mij zoals het dat vroeger deed. Hoewel ik met een goed gevoel terugkijk op mijn tienertijd, zie ik een meisje dat erg zoekende was.

Ik had mezelf destijds iemand gegund die me had kunnen vertellen dat ik bij mijn gevoel moest blijven! Iemand die mij kon aanmoedigen wanneer ik ergens tegen opzag en om te blijven doen waar ik blij van werd, omdat dan vroeg of laat alles weer op zijn plek valt. Ik hoop dat voor jou te kunnen zijn!

Anne

Doorzetter, dierenvriend, betrouwbaar, gevoelig en zorgzaam.

Ik werk als Verpleegkundige in een ziekenhuis en dit vind ik heel erg leuk om te doen! Buiten mijn werk om houd ik ervan om te sporten. Ik doe aan hardlopen, wielrennen en skeeleren, maar vind het ook fijn om te wandelen. Door het sporten krijg ik rust in mijn hoofd en ik vind het lekker om buiten te zijn. Verder houd ik heel erg van dieren (behalve van vogels) en aai ik ze het liefst allemaal! Ik vind het fijn om onder de mensen te zijn, maar kan ook goed alleen zijn.

Vroeger kreeg ik vaak de vraag wat ik later graag wilde worden. Al aan het begin van de middelbare school werd er van je verwacht dat je een vakkenpakket koos, waarmee je je gekozen studie en beroep kon gaan uitoefenen. Het kiezen van een goede baan met een goed salaris was hierbij belangrijk. De vraag hoe je je later wilde voelen over het leven en over jezelf kwam niet aan de orde. Je leerde niet hoe je om kan gaan met tegenslag of hoe je meer zelfvertrouwen en eigenwaarde kon creëren.

Voor mijn gevoel was het leven vaak een ‘wedstrijd’, waarbij je zo snel mogelijk een opleiding moest afronden met het liefst nog een paar extra vakken en ook nog een druk en sociaal leven waarbij er geen feestje gemist werd. Ik merkte zelf dat ik deze ‘wedstrijd’ niet aan kon. Ik kreeg op de middelbare school allerlei onverklaarbare lichamelijke klachten waardoor ik heel veel lessen miste en bleef zitten. Ik wilde in eerste instantie niet erkennen dat deze onverklaarbare lichamelijke klachten veroorzaakt werden door stress en bleef hopen dat er een lichamelijke oorzaak werd gevonden. Dit was een moeilijk en eenzaam proces en de lichamelijke oorzaak niet werd gevonden.

Ik vond het moeilijk om te zien dat mensen om mij heen voor mijn gevoel al zoveel ‘verder’ waren dan ik, en ik voor mijn gevoel stil stond. Nu zie ik in dat ik niet stil stond, maar dat ik bezig was met dingen die voor mij op dat moment belangrijk waren. Ik leerde in diverse therapieën dat het leven geen wedstrijd is en dat er aan het eind van het leven geen checklist wordt afgevinkt voor alle denkbeeldige deadlines die je hebt behaald of niet. Het maakt niet uit als je nog niet weet welk vakkenpakket je wil kiezen of welke studie je wil doen. Het is belangrijker om te kijken naar wat je nu hebt en hoe dat voor je voelt. Wat zou je nu graag willen en hoe kan je dat (in kleine stapjes) bereiken? Ik wil graag met je meedenken!

Sanne

Dwars en eigenzinnig. Groot koffieliefhebber, speelt graag bordspellen en videogames. Dol op vrienden, muziek luisteren en film kijken.

Soms lijkt het leven alleen maar tegen te zitten. Heb je eindelijk die moeilijke periode er op zitten, staat de volgende tegenslag weer klaar. Het is dan makkelijk te vergeten dat er veel mooie en goede momenten zitten tussen alle tegenslagen. Als jonger zusje van een broer met problemen, en een kind van gescheiden ouders, werden er vanaf mijn puberteit veel uitdagingen voor mijn voeten gegooid. Ik was dan ook altijd weg van huis om met mijn vrienden plezier te hebben. Zo lang ik niet thuis was, had ik altijd lol.

Dat veranderde toen ik voor mijn studie verhuisde en ver weg was van mijn familie en voor het eerst op eigen benen stond. Opeens kwamen alle herinneringen naar boven, en wist ik niet meer wat normaal was. Was mijn familie normaal? En als dit niet normaal was, hoe “erg” was dit dan? Honderden vragen speelden er in mijn hoofd, en een depressie volgde. Niet de eerste, niet de laatste. Met hulp leerde ik steeds meer mijn jeugd en familiesituatie een plekje te geven. Maar nog steeds schieten deze vragen, of geleerde lessen nog wel eens door mijn hoofd.

Gelukkig heb ik door al deze zware periodes mijzelf steeds beter leren kennen. Ik ben steeds meer mijn eigen kompas gaan volgen. Dit maakt mij soms een beetje dwars en eigenzinnig, maar het blijkt dat er mensen zijn die jou hier alleen maar voor waarderen. Ik heb tegenwoordig vrienden die aanvoelen als mijn familie, die er door dik en dun zijn. Zij zijn er voor mij, en met mij. En met hen beleef ik de mooiste momenten en prijs ik mij gelukkig. Het kan!

Jasmijn

Muziekliefhebber, compassievol, niet bepaald doorsnee, sterke normen en waarden en aait elke hond die ze ziet.

Sinds de middelbare school heb ik te maken gehad met geestelijke gezondheidszorg, zonder dat er eigenlijk iets aan mij mankeerde. Alsof ze door me heen konden kijken. Ik kom uit een klein gehucht, de muren kwamen heel mijn tienerjaren op mij af. Ik was een emo-kid, ik zette mijn muziek vol aan en sloot me helemaal af van de wereld, tot ik weer naar school mocht en een uitweg had. Ik had verkeerde vriendjes, spijbelde veel, was erg in de war, maar had de tijd van mijn leven omdat ik niet thuis hoefde te zijn. Mijn ouders verhuisden naar het buitenland en op mijn 17e kreeg ik te horen “wij blijven hier – jij gaat studeren, waar wil je naartoe?”. Ik ben toen naar de Randstad gegaan. Ik was alleen en kende niemand. Ik kwam in een negatieve relatie terecht en hechtte me compleet aan deze persoon. Ik werd sinds ik me kon herinneren al bestempeld als de aansteller, de gevoelige Gerrie, de aandachtstrekker, de zeikerd. Mijn problemen deden er niet toe, want ik stelde me natuurlijk aan. Uiteindelijk manifesteerde dit zich in de depressie die altijd al op de loer lag: dit was het begin van jarenlange therapie. Waarin ik een hoop leerde over mijn opvoeding, mijn leven, mezelf als persoon, en de mensen om mij heen. Ik heb een lange weg bewandeld, ver weg van Limburg en mijn ouders. Ver weg van dat vriendje die me vertelde “dat het gewoon zo hoorde” en “ik het maar moest laten gebeuren”. Ver weg van de opvoeding die ik had, die niet gezond was voor mij. Ik ben uiteindelijk bevrijd en bewust: wat zijn mijn normen en waarden? Wat is gezond voor mij? Wat werkt voor mij? Ik mag soms best boos worden, en egoïstisch zijn. Ik doe ertoe. Ik liet tatoeages zetten, ging Muziek Management studeren (wat ik altijd al wilde), werd veganistisch, zocht een baan waarmee ik mijn eigen boontjes kon doppen en ging in Utrecht investeren in de vrienden die voelden als familie. De familie die ik zelf nooit heb gehad. Waar ik me toen onbewust van was, weet ik nu heel goed: mijn problemen zijn relatief en persoonlijk: als jij jouw probleem groots vindt, is dat zo. Wat een ander ook zegt. Jij voelt het, het is van jou. Niemand mag dit ooit ombuigen.

Inge

Gezellig, sociaal, aardig, behulpzaam, betrouwbaar en een beetje onhandig. Ik loop vaak tegen dingen aan of laat ik dingen vallen.

Hoi meiden!
Ik ben Inge en ik ben 27 jaar. Samen met mijn vriend woon ik in Nieuwegein. In mijn vrije tijd ga ik er graag op uit, kijk ik series, lees ik boeken en kook/bak ik veel.

Op dit moment werk ik al bijna 3 jaar op een kinderdagverblijf. Toen ik 15 jaar was zat ik in het 3e jaar van het VMBO-T. Daar moesten we al een richting kiezen met bepaalde vakken. Ik vond het erg moeilijk, omdat ik nog helemaal niet wist wat ik later wilde gaan doen. Uiteindelijk heb ik de richting zorg en welzijn gekozen, omdat dit past bij de vakken waar ik goed in was. Ik heb lang gezocht naar wat ik nou echt leuk vind. Zo heb ik in een kledingwinkel gewerkt, ben ik schoonheidsspecialiste geworden en kwam ik uiteindelijk bij kinderopvang. In die zoektocht was ik erg onzeker, omdat mijn vriendinnen wel wisten wat ze wilden worden. Daar was ik erg jaloers op.

Ik heb geleerd dat het helemaal niet erg is als je het antwoord niet weet. Dat geldt niet alleen voor beroepen, maar voor alles. Het lijkt mij erg leuk om je te ontmoeten en te luisteren naar jouw verhaal.

Anouschka

Kunstzinnig, muzikaal en dol op reizen.

Ik groeide op met twee zussen en een broer en ons huis was niet zo groot. Mijn oudere zus kon alles als eerst, mijn broertje was de enige jongen en mijn zusje deed alles als laatst. Vooral als tiener begon ik me af te vragen: wat maakt mij bijzonder?

Ik was altijd al creatief en was het liefste de hele dag aan het tekenen en liedjes schrijven. Toen ik naar de middelbare school ging, had ik daar helaas geen tijd meer voor. Omdat ik graag bijzonder wilde zijn, deed ik namelijk extra mijn best om hoge cijfers te halen en werkte zo hard dat ik uren aan mijn huiswerk zat. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Mensen vroegen niet hoe het met me ging, maar vanbinnen zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Ik geloofde niet dat ik belangrijk was.

Ondertussen heb ik ontdekt hoe leuk het is om te kiezen voor wat je belangrijk vindt. Ik teken, schilder en zing nu iedere dag en geniet ervan dat ik niet bijzonder hoef te zijn voor iemand anders. Het begon met goede gesprekken die ik had met vriendinnen: wat wil je? Door te doen wat je goed kunt en waar je energie van krijgt, hoef je niet meer van iemand anders te horen dat je goed genoeg bent. Als vanzelf lukte het me toen ook om gewoon in de tuin te zitten in de zon en blij te zijn met mezelf. Niet iedere dag, maar steeds vaker.

Het is fijn om te vertellen over je (stiekeme) dromen, of je er al in gelooft of nog niet. Het lijkt me heel leuk om met jou te dromen over wat jij wilt, en ik zal je zeker vragen hoe het met je gaat. Sommige dingen zie je niet aan de buitenkant, maar die voel je wel.

Juliëtte

Doorzetter, impulsief, betrokken, chaotisch, groot koffieliefhebber, enthousiast.

Het gevoel van “er niet toe doen”, kan naar je eigen idee zo makkelijk bevestigd worden. Kleine opmerkingen als “doe niet zo irritant” en “ik word een beetje moe van je”, kunnen zoveel pijn doen. Mijn hele jeugd wist ik niet beter dan dat ik “niet zoveel kon”, “irritant was”. Dit is zo gebleven totdat ik op mijn 17e in een pleeggezin terecht kwam. Ik kreeg met regelmaat te horen dat wat ik dacht ook belangrijk was en ik kreeg complimentjes over mijn “zijn¨. Hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik er zelf ook in ben gaan geloven.

Nadat ik geslaagd was voor de havo, heb ik een tussenjaar genomen. Daardoor had ik de tijd om aan mezelf te werken. Ik ging van psycholoog naar psycholoog. Maar ik kwam er al snel achter dat dit mij niet verder hielp. Wat mij wel hielp, waren de mensen om mij heen, die oog hadden voor wie ik was. Het is zo belangrijk om de juiste mensen om je heen te hebben en daar een sterke band mee op te bouwen. Vandaar dat ik op mijn 18e besloten heb om mijn traject met de psycholoog stop te zetten en aan mezelf te werken door diepere banden aan te gaan met de mensen om mij heen. 

Daarnaast begon ik vlak na het stopzetten van mijn psycholoog ook aan een studie, waardoor ik weer een doel had om mijn bed uit te komen ’s ochtends. In de vrije tijd die ik naast mijn studie had, ben ik gaan kickboksen. Dit hielp mij erg om mijn frustratie en energie kwijt te kunnen. Daarnaast voel je je mentaal en fysiek sterker, en heb je daadwerkelijk het gevoel dat je de wereld aankan na een uurtje kickboksen! Kickboksen werkte dus goed voor mijn energie en boosheid, maar soms heb je juist rust en natuur om je heen nodig. Op dat soort momenten pak ik mijn camera en trek ik de natuur in met een thermoskan koffie, een goed boek en mijn camera dus. De natuur is een van de weinige dingen om je heen die je de ruimte geeft om na te denken en die niks terug verwacht! 

Ik woon tegenwoordig op mezelf in Utrecht. Ik trek nog heel vaak de natuur in om foto’s te maken en er gewoon even helemaal uit te zijn. En natuurlijk denk ik niet altijd even positief over mijzelf, maar ik heb wel geleerd om mijn gedachtes te relativeren. Iedereen maakt fouten, en daar ben ik zeker geen uitzondering in!