Jasmijn

Muziekliefhebber, compassievol, niet bepaald doorsnee, sterke normen en waarden en aait elke hond die ze ziet.

Sinds de middelbare school heb ik te maken gehad met geestelijke gezondheidszorg, zonder dat er eigenlijk iets aan mij mankeerde. Alsof ze door me heen konden kijken. Ik kom uit een klein gehucht, de muren kwamen heel mijn tienerjaren op mij af. Ik was een emo-kid, ik zette mijn muziek vol aan en sloot me helemaal af van de wereld, tot ik weer naar school mocht en een uitweg had. Ik had verkeerde vriendjes, spijbelde veel, was erg in de war, maar had de tijd van mijn leven omdat ik niet thuis hoefde te zijn. Mijn ouders verhuisden naar het buitenland en op mijn 17e kreeg ik te horen “wij blijven hier – jij gaat studeren, waar wil je naartoe?”. Ik ben toen naar de Randstad gegaan. Ik was alleen en kende niemand. Ik kwam in een negatieve relatie terecht en hechtte me compleet aan deze persoon. Ik werd sinds ik me kon herinneren al bestempeld als de aansteller, de gevoelige Gerrie, de aandachtstrekker, de zeikerd. Mijn problemen deden er niet toe, want ik stelde me natuurlijk aan. Uiteindelijk manifesteerde dit zich in de depressie die altijd al op de loer lag: dit was het begin van jarenlange therapie. Waarin ik een hoop leerde over mijn opvoeding, mijn leven, mezelf als persoon, en de mensen om mij heen. Ik heb een lange weg bewandeld, ver weg van Limburg en mijn ouders. Ver weg van dat vriendje die me vertelde “dat het gewoon zo hoorde” en “ik het maar moest laten gebeuren”. Ver weg van de opvoeding die ik had, die niet gezond was voor mij. Ik ben uiteindelijk bevrijd en bewust: wat zijn mijn normen en waarden? Wat is gezond voor mij? Wat werkt voor mij? Ik mag soms best boos worden, en egoïstisch zijn. Ik doe ertoe. Ik liet tatoeages zetten, ging Muziek Management studeren (wat ik altijd al wilde), werd veganistisch, zocht een baan waarmee ik mijn eigen boontjes kon doppen en ging in Utrecht investeren in de vrienden die voelden als familie. De familie die ik zelf nooit heb gehad. Waar ik me toen onbewust van was, weet ik nu heel goed: mijn problemen zijn relatief en persoonlijk: als jij jouw probleem groots vindt, is dat zo. Wat een ander ook zegt. Jij voelt het, het is van jou. Niemand mag dit ooit ombuigen.

Inge

Gezellig, sociaal, aardig, behulpzaam, betrouwbaar en een beetje onhandig. Ik loop vaak tegen dingen aan of laat ik dingen vallen.

Hoi meiden!
Ik ben Inge en ik ben 27 jaar. Samen met mijn vriend woon ik in Nieuwegein. In mijn vrije tijd ga ik er graag op uit, kijk ik series, lees ik boeken en kook/bak ik veel.

Op dit moment werk ik al bijna 3 jaar op een kinderdagverblijf. Toen ik 15 jaar was zat ik in het 3e jaar van het VMBO-T. Daar moesten we al een richting kiezen met bepaalde vakken. Ik vond het erg moeilijk, omdat ik nog helemaal niet wist wat ik later wilde gaan doen. Uiteindelijk heb ik de richting zorg en welzijn gekozen, omdat dit past bij de vakken waar ik goed in was. Ik heb lang gezocht naar wat ik nou echt leuk vind. Zo heb ik in een kledingwinkel gewerkt, ben ik schoonheidsspecialiste geworden en kwam ik uiteindelijk bij kinderopvang. In die zoektocht was ik erg onzeker, omdat mijn vriendinnen wel wisten wat ze wilden worden. Daar was ik erg jaloers op.

Ik heb geleerd dat het helemaal niet erg is als je het antwoord niet weet. Dat geldt niet alleen voor beroepen, maar voor alles. Het lijkt mij erg leuk om je te ontmoeten en te luisteren naar jouw verhaal.

Anouschka

Kunstzinnig, muzikaal en dol op reizen.

Ik groeide op met twee zussen en een broer en ons huis was niet zo groot. Mijn oudere zus kon alles als eerst, mijn broertje was de enige jongen en mijn zusje deed alles als laatst. Vooral als tiener begon ik me af te vragen: wat maakt mij bijzonder?

Ik was altijd al creatief en was het liefste de hele dag aan het tekenen en liedjes schrijven. Toen ik naar de middelbare school ging, had ik daar helaas geen tijd meer voor. Omdat ik graag bijzonder wilde zijn, deed ik namelijk extra mijn best om hoge cijfers te halen en werkte zo hard dat ik uren aan mijn huiswerk zat. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Mensen vroegen niet hoe het met me ging, maar vanbinnen zat ik helemaal niet lekker in mijn vel. Ik geloofde niet dat ik belangrijk was.

Ondertussen heb ik ontdekt hoe leuk het is om te kiezen voor wat je belangrijk vindt. Ik teken, schilder en zing nu iedere dag en geniet ervan dat ik niet bijzonder hoef te zijn voor iemand anders. Het begon met goede gesprekken die ik had met vriendinnen: wat wil je? Door te doen wat je goed kunt en waar je energie van krijgt, hoef je niet meer van iemand anders te horen dat je goed genoeg bent. Als vanzelf lukte het me toen ook om gewoon in de tuin te zitten in de zon en blij te zijn met mezelf. Niet iedere dag, maar steeds vaker.

Het is fijn om te vertellen over je (stiekeme) dromen, of je er al in gelooft of nog niet. Het lijkt me heel leuk om met jou te dromen over wat jij wilt, en ik zal je zeker vragen hoe het met je gaat. Sommige dingen zie je niet aan de buitenkant, maar die voel je wel.

Juliëtte

Doorzetter, impulsief, betrokken, chaotisch, groot koffieliefhebber, enthousiast.

Het gevoel van “er niet toe doen”, kan naar je eigen idee zo makkelijk bevestigd worden. Kleine opmerkingen als “doe niet zo irritant” en “ik word een beetje moe van je”, kunnen zoveel pijn doen. Mijn hele jeugd wist ik niet beter dan dat ik “niet zoveel kon”, “irritant was”. Dit is zo gebleven totdat ik op mijn 17e in een pleeggezin terecht kwam. Ik kreeg met regelmaat te horen dat wat ik dacht ook belangrijk was en ik kreeg complimentjes over mijn “zijn¨. Hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik er zelf ook in ben gaan geloven.

Nadat ik geslaagd was voor de havo, heb ik een tussenjaar genomen. Daardoor had ik de tijd om aan mezelf te werken. Ik ging van psycholoog naar psycholoog. Maar ik kwam er al snel achter dat dit mij niet verder hielp. Wat mij wel hielp, waren de mensen om mij heen, die oog hadden voor wie ik was. Het is zo belangrijk om de juiste mensen om je heen te hebben en daar een sterke band mee op te bouwen. Vandaar dat ik op mijn 18e besloten heb om mijn traject met de psycholoog stop te zetten en aan mezelf te werken door diepere banden aan te gaan met de mensen om mij heen. 

Daarnaast begon ik vlak na het stopzetten van mijn psycholoog ook aan een studie, waardoor ik weer een doel had om mijn bed uit te komen ’s ochtends. In de vrije tijd die ik naast mijn studie had, ben ik gaan kickboksen. Dit hielp mij erg om mijn frustratie en energie kwijt te kunnen. Daarnaast voel je je mentaal en fysiek sterker, en heb je daadwerkelijk het gevoel dat je de wereld aankan na een uurtje kickboksen! Kickboksen werkte dus goed voor mijn energie en boosheid, maar soms heb je juist rust en natuur om je heen nodig. Op dat soort momenten pak ik mijn camera en trek ik de natuur in met een thermoskan koffie, een goed boek en mijn camera dus. De natuur is een van de weinige dingen om je heen die je de ruimte geeft om na te denken en die niks terug verwacht! 

Ik woon tegenwoordig op mezelf in Utrecht. Ik trek nog heel vaak de natuur in om foto’s te maken en er gewoon even helemaal uit te zijn. En natuurlijk denk ik niet altijd even positief over mijzelf, maar ik heb wel geleerd om mijn gedachtes te relativeren. Iedereen maakt fouten, en daar ben ik zeker geen uitzondering in!

Christelle

Zorgzaam, houdt van gezelligheid, creatief en spreekt verschillende talen vloeiend

Ik groeide op in Zuid-Frankrijk en had een onbezorgde jeugd. Ik werd omringd door vrienden en familie en kon echt kind zijn. Toen ik tien was overleed mijn vader plotseling. Een klap voor onze familie die we niet aan hadden zien komen. Een paar maanden later moest ik voor het eerst naar de middelbare school. Een grote overgang die door het verlies van mijn vader niet makkelijk was. Alles was plotseling veranderd en mijn familie was niet meer hetzelfde. Mijn oudere broer en zus waren inmiddels op zichzelf gaan wonen en ik bleef met mijn moeder alleen achter. Voor mijn moeder was het een zware periode waardoor ik het lastig vond mijn plek te vinden.

School vond ik niet leuk. Gelukkig had ik twee goede vriendinnen en samen sloegen we ons door de schoolperiode heen. Mijn vriendinnen werden mijn familie en met hen deelde ik alles. De volwassenen in mijn leven probeerde ik te vermijden omdat ik me door hen niet begrepen voelde. Vriendschap werd mijn passie en ik kon echt genieten van diepgaande gesprekken. Ik denk dat ik ten diepste een normaal leven wilde leiden zonder mijn moeder met meer zorgen op te zadelen.

Ik droomde van reizen, het leren van andere talen en het ontdekken van de werken. Daarom besloot ik, zodra het kon, te gaan studeren en werken in een ander land. Ik realiseerde me toen pas hoe veel ik van mijn familie en voornamelijk mijn moeder hield. In een ander land wonen was niet altijd makkelijk. Je kan je alleen voelen en je goede vrienden erg missen. Maar ondanks het gemis van mijn vrienden in Frankrijk maakte ik nieuwe vrienden waarmee ik een diepgaande band opbouwde. Het leuke is dat ik nu vrienden hebt uit verschillende landen. Je hebt echt mensen nodig waar je je leven mee kan delen, die naar je luisteren en er voor je zijn.

Inmiddels heb ik een goede balans gevonden. Ik woon nu drie jaar in Nederland. Ik hou van het leren van de Nederlandse taal en het ontmoeten van nieuwe mensen.

José

Student psychologie, enthousiast, open en gezellig, altijd in voor snacks

Voor de eerste dag van de middelbare school heb ik me wel honderd keer afgevraagd wat ik aan moest trekken en hoe ik wél leuk gevonden kon worden, maar niét teveel op zou vallen. Ik maakte wel vrienden op school, maar dit bleef ik echt heel spannend vinden! Ik leerde mezelf af om me helemaal te laten gaan of echt open te zijn, bang om uit de toon te vallen.

Uiteindelijk kreeg ik een vriend en haalde ik al mijn zelfvertrouwen uit zijn liefde voor mij. Toen dit uitging viel ik dan ook echt in een gat en voelde alles verschrikkelijk. Ik voelde me waardeloos en kon niet bouwen op mijn nog oppervlakkige vriendschappen op school. In deze periode maakte ik ook een negatieve seksuele ervaring mee, waardoor ik nog slechter over mezelf ging denken. Wel zorgde dit ervoor dat ik hulp ging zoeken, wat me een heel stuk beter liet voelen.

Eigenlijk ben ik toen pas echt op zoek gegaan naar wie ik ben: waar word ik nou blij van? Wat is mijn eigen kledingstijl? Wat wil ik studeren? Hoe wil ik omgaan met relaties? Dat soort vragen stelde ik mezelf. Ik heb na de middelbare school een tussenjaar gedaan om op zoek te gaan naar de antwoorden en mezelf nog beter te leren kennen. Tijdens dit jaar durfde ik steeds meer te experimenteren met verschillende kledingstijlen maar ging ik bijvoorbeeld ook uitgebreid op zoek naar mijn talenten en mogelijke studiekeuze. Ik kwam erachter dat ik juist veel blijer word van open zijn en lekker gek doen, dan van mezelf inhouden om er maar bij te horen! En ‘happily ever after’ kreeg ik diepgaande vriendschappen bij de studentenvereniging waar ik bij ging.

Toch was er ook een bepaald deel van mij dat ik maar niet goed kon begrijpen. Beetje bij beetje kwam ik er namelijk achter dat ik soms net zo verliefd kon worden op meisjes als op jongens. Zo anders durfde ik nou ook weer niet te zijn! Voorzichtig deelde ik soms wat dingen hierover met bijvoorbeeld mijn zus, die meteen liet merken dat ze nog steeds net zoveel van me zou houden als altijd als ik uit de kast zou komen. Uiteindelijk duurde het best wel lang voordat ik zelf accepteerde dat deze ‘gekke’ gevoelens echt waren en mij helemaal niet gek maakten. Stap voor stap ben ik toen uit de kast gekomen.

Iets wat ik uit deze dingen geleerd heb is dat het heel belangrijk is om mensen om je heen te hebben die echt naar je willen luisteren. Zo’n mens wil ik ook graag voor jou zijn!